Columns van Smoel.nl

Perspectief
door Janske Mollen


Soms stemmen nieuwe dingen me treurig. Nieuw overheidsbeleid, een nieuwe vinding op het gebied van massavernietiging, het bericht dat iemand erg ziek is of niet lekker in zijn vel zit. Ik ben iemand die zich in gaat leven in de ander of in een mogelijke situatie. Dat maakt mijn gevoelsleven soms aardig complex.
Om mij heen gebeuren dingen die ik niet had voorzien en die ik ook niet had gewild of gewenst. Ik probeer aandacht te geven aan wie het nodig heeft en tijd te investeren in mensen die door een teveel eraan verpieteren. Dat betekent wel dat ik me vaak in vele bochten wring om iedereen te steunen en te helpen. Ik ben geen Florence Nightingale of een moeder Theresa. Ook bij mij kom ik ooit op de eerste plaats.
Maar toch. Als ik hoor dat vrienden van me worstelen met toekomstvragen en mensen die ik ken of liefheb, lijden onder vreselijke ziektes, dan krimpt mijn hart een beetje. Ik kan er niet zo goed tegen als anderen lijden, zeker niet als het mezelf beter gaat.
Het gekke is dat ik vorige week zelf nog worstelde met mijn leven. Het stond een beetje stil, leek het wel. Maar maandag veranderde dat compleet. De chef van de krant belde of ik vanaf half maart wilde komen werken. Nu zit ik al maanden thuis een beetje te fröbelen op internet en ontzettend kansloos Cameltjes weg te stomen, dus werk kwam mij goed uit. Alles beter dan de bijstand.
Daarna kwam de uitleg die alles anders maakte. Ik ga werken ter vervanging van een collega met kanker. Hij moet geopereerd worden en het herstel kan lang gaan duren.
En hoewel ik geen schuld heb aan die ziekte, voel ik me toch een beetje schuldig om dat nieuwe perspectief.

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.