Columns van Smoel.nl
door Luuk Ikink
De afgelopen week heeft u geen column van mij kunnen lezen op SMOEL.nl. Dit, omdat ik een week lang heb vertoeft in het subtropische Tsjechië.
Tsjechië is, zoals u waarschijnlijk wel weet, de bakermat van het hedendaagse Oostblok. Wanneer men 'Oostblok' zegt, dan zegt men automatisch Tsjechië. Geen Slowakije, want dat land bestaat toch allang niet meer!?
De overgang Duitsland - Tsjechië is geweldig. Eigenlijk is het een overgang Duitsland - Polen - Tsjechië, omdat je ook nog negenhonderd meter in Polen rijdt. Dat betekent dus dat we vier keer een paspoort hebben moeten laten zien: Duitsland uit, Polen in, Polen uit en Tsjechië in. We hebben er in totaal tien minuten over gedaan. Later hoorden we verhalen van mensen die negen uur in de rij hebben moeten wachten, waarvan anderhalf uur in Polen. Anderhalf uur Polen, dat is precies vijfentachtig minuten te lang, naar mijn bescheiden mening.
Tsjechië, daarentegen, was geweldig. Het huisje waarin we bivakkeerden stonk naar rottende otters en het meeste voedsel wat we in de spotgoedkope supermarkten kochten was a) niet te eten of b) al in staat van ontbinding. Maar dit alles mocht de pret niet drukken, want waar kan
je in deze tijd nou nog, twaalf uur van je woonplaats verwijderd, in de sneeuw spelen alsof je een kind van zeven bent en op je kont een helling van tachtig graden afroetsjen!?
Tsjechië! Inderdaad!
Praag was mooi. Ze hebben daar een klok die atomisch werkt. Dat betekent dat hij precies gelijk met teletekst loopt. Altijd handig, in zo'n grote stad, om precies de tijd te weten. Elk uur slaat de klok een aantal keer. En wanneer hij slaat komen er tien apostelen voorbij op een kitscherige Eftelingmanier. Zo'n driehonderd mensen, waarvan de helft Japanner, stonden vol bewondering te kijken hoe tien papier-maché poppetjes in de klok voorbij kwamen. Ondertussen verkocht een parttime zwerver kartonnen replica's van de klok. Die kon je dan zelf aandraaien. Kosten: 5 euri. Dat kan alleen in Tsjechië.
De wegen waren wel wat slecht, in Tsjechië. Geulen van tien centimeter breed en twintig centimeter diep in de wegen waren geen uitzondering. Sturen dus met beide handen aan het stuur. Lullige was dat Tsjechen het zelf niet zo nauw nemen met hun verkeersregels. De kant van de weg is dan ook bezaaid met autowrakken die door Tsjechische randgroepjongeren nog maar eens vakkundig tot puin worden getrapt. Over die Tsjechische randgroepjongeren gesproken: die zien er uit als onze voorouders! Als je altijd al eens hebt willen zien wat je grootouders deden toen zij jong waren kan ik je aanraden eens naar Tsjechië te gaan. Daar lopen de mensen namelijk nog steeds in zelfgebreide truien (ja, ook ik zocht naar truien die ik zelf in een plastic zak had gestopt, LI) en ze gaan ook nog steeds naar een bowlingcentrum alsof het het centrum van plezier is.
Conclusie van mijn week vakantie? Dubbel lol voor de helft van de prijs. De restaurantjes waren goed en goedkoop, wat de belabberde service weer verklaarde. De rioleringsbuizen lopen gezellig naast de watertoevoer en de wolven, beren en herten komen tot aan je voordeur. Zij lusten het droge brood namelijk wel. Dat kan toch alleen in Tsjechië!
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
