Columns van Smoel.nl

Mohammed
door Janske Mollen


Vroeger speelde ik met een grote groep buurtkinderen in de straten van mijn dorp. Knikkeren, balverstoppertje en ‘stoepranden’, dat waren nog eens tijden.
Na school vlogen we naar buiten om maar vooral niets te hoeven missen.
Onze moeders hadden het er maar wat druk mee om ons rond etenstijd binnen te krijgen. Daarna was de straat wederom van ons, tot diep in de schemering. Dat waren de beste uren voor verstoppertje.
God, wat was het spannend om sluipend achter auto’s door en door smalle paadjes achter de huizen te proberen niet gevonden te worden. ‘Vrijbuten’ was het doel, zodat de zoeker nog een keertje moest en wij weer andere gangetjes in de buurt konden doorkruisen. Die dorpswijk was de wereld, de rest deed er niet toe.

Mohammed speelde ook dagelijks met zijn vriendjes. Ze hadden een bal en renden vol kinderlijke overtuiging achter elkaar aan. Saddam waakte tenslotte over hen, hadden ze de minister van informatie horen zeggen op tv. Amerika? De rest van de wereld? Dat doet er toch niet toe.
En dus renden ze door gangetjes en paadjes en probeerden de tegenstander te ontkomen. De ouders keken toe, blij dat er nog iets normaal ging in deze tijd.
Mohammed en zijn vriendjes schoten een veldje op en daar trapte hij de bal weg. Saïd schoot er achteraan. En net toen hij de bal in handen had en zich omdraaide, klonk er een vreselijke klap en werd hem het zicht ontnomen. Saïd vloog enkele meters door de lucht en belandde op zijn rug. Tegen de tijd dat hij weer helder kon denken, lag hij in het ziekenhuis en keek verschrikt, verdoofd, geschokt in de camera van Al Jazeera.

“Waar is Mohammed?” vroeg de reporter. “Mohammed is dood”, antwoordde Saïd. De rest van Saïds' leven? Dat doet er nu voor hem niet meer toe.

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.