Columns van Smoel.nl
door Charlie Schuurman
Bush deed het in zijn toespraak voorkomen alsof het doen van een paar boodschappen ingewikkelder zou zijn dan het regime in Irak onderuit te halen. Saddam kreeg twee dagen de tijd om Irak te verlaten, want anders zou Amerika met een overweldigende militaire kracht het land bevrijden.
En dus zat ik twee dagen later ’s nachts voor de tv te kijken naar CNN. Het was echter de vraag of de VS direct na het aflopen van het ultimatum zou toeslaan of dat men zou wachten tot zaterdag. Dit in verband met voorspelde zandstormen op donderdag en vrijdag.
Zaterdag was, gezien het weer, beter. Maar net toen men dat besloten had, kwam er een telefoontje uit Bagdad. In dat gesprek werd duidelijk dat de legertop ergens in de Irakese hoofdstad aan het vergaderen was. Een buitenkansje, althans, zo leek het en dus werd het desbetreffende complex bestookt met bommen. Gevolgd door wederom een telefoontje. Het betrof hier niet de huidige legertop, maar een groep veteranen. Sorry, ‘foutje’.
Mooi klote, want de eerste bommen waren gevallen en dus was men begonnen. Nu wachten tot zaterdag leek wel heel erg raar en dus moest men nu wel door. En zo ging men overhaast en onverwacht toch ten aanval. Op volle toeren naar Bagdad leek zo’n beetje het enige bevel dat gegeven was. Die ietwat verkeerde start blijkt nu tekenend voor het verloop van de oorlog tot nu toe. Want het ene na het andere ‘foutje’ wordt vanaf het front gemeld.
Al meer dan 35 doden door friendly fire, een onverwachte weerstand van de Iraki’s (die schijnbaar niet echt onder de indruk waren van de hevige bombardementen zoals wel de bedoeling was). Konvooien kwamen tot stilstand omdat de aanvoerroutes te lang waren en dus (te) moeilijk te verdedigen. Basra blijkt een haast onneembare vesting, mijnen in de haven van Uhm Qasr houden hulpgoederen tegen en in de weinige steden die de coalitie tot nu toe bevrijd heeft, wordt men onverwacht lauw onthaald. En als de oorlog langer gaat duren zal Groot-Brittannië duizenden manschappen tekort komen.
Hoe raar is het dan ook om na tien dagen van dit soort onverwachte tegenslagen een generaal Franks te horen zeggen dat alles volgens plan, of zelfs beter verloopt.
Morgen moet ik boodschappen doen en zal de sleutels vergeten als ik mijn huis verlaat. Ik zal worden gebeten door een hondje dat ik probeer te aaien. Ik zal over een losliggende tegel struikelen en worden aangereden door een rode Golf. En als ik uiteindelijk de winkel heb gehaald, zullen alle artikelen die ik nodig had, uitverkocht zijn en zal ik de vervangende producten niet kunnen betalen, omdat ik geen geld op zak heb en mijn pincode vergeten ben. En dus zal ik onverrichte zake huiswaarts moeten gaan.
Erg vervelend allemaal, maar wel volgens plan!
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
