Columns van Smoel.nl

In de gevangenis
door Ramon Stoppelenburg

Mijn gastheer in Miramichi, aan de Canadese oostkust wil mij meenemen naar zijn werkplek, voordat hij mij langs de snelweg afzet. "Voordat je verder lift, moet ik je dit laten zien", en ik word meegenomen naar één van de drie zwaarst bewaakte gevangenissen van het land.

Eenmaal bij de poort van de gevangenis word ik ontdaan van alle mogelijke scherpe voorwerpen die ik bij me kan hebben. Mijn fotocamera mag niet naar binnen. Vervolgens staan we snel weer in de buitenlucht, maar ik zie dat we inmiddels binnen de eerste muur van prikkeldraad lopen. Er volgt er nog één en we staan nu officieel op gevangenisterrein. "Daar knip je toch zo doorheen?" vraag ik mijn officier terwijl ik naar het hek loop. "Iedere gevangene weet dat, zodra hij ook maar in de buurt komt van dat hek, hij de kogel krijgt." Oh... Snel loop ik weer een paar pasjes achteruit.

Binnen in het complex bewandel ik lege gangenstelsels, met meer kantoren dan cellen. De gevangenen hebben hun eigen vleugel en daar mag ik later mee naartoe. "Dit is de gymzaal", en na het ontsluiten van een aantal zware deuren, kom ik in een ruimte die me deed terugdenken aan de gymles op de middelbare school. Terwijl ik rondgeleid wordt, pak ik een bal en hop 'm zo in de basket. Boven de basket is een hok gebouwd met spiegelglas. Er zijn vier van deze hokken in de zijmuren. "Als er een gevecht uitbreekt komen daar de geweren uit." "Dan worden ze toch niet neergeschoten?" "Nee, ze schieten op die plaat aan de overkant, daar schrikken ze wel genoeg van." Ik had nog geen schot gehoord en liet mijn bal nu al rollen.

"Kom mee, ik moet een cliënt van me bezoeken", en mijn gastheer neemt me mee. Na een paar zware deuren bevind ik me in de vleugel van de Zwaar Gevaarlijke Criminelen en deze zware jongens zitten achter stalen deuren. Als we langs lopen verschijnen er ogen achter de kleine glazen raampjes. Eén celdeur wordt geopend en een man verschijnt in de opening. "Volgende week word ik overgeplaatst, maar ik heb sigaretten nodig voor onderweg! Kun je mij helpen?" De man kan niet geholpen worden en de deur gaat weer dicht. "Alsjeblieft! Alsjeblieft!" wordt er gesmeekt en geschreeuwd.

Ik kan me niet inhouden om later te vragen waarom die man hier zit. "Hij heeft een probleem met vrouwen, zeg maar. En nu zit hij hier, levenslang." En ik hoor meer verhalen over vele andere gevangenen en hun soms afschuwelijke misdaden.
Een half uur later sta ik weer te liften langs de snelweg. Een auto stopt en neemt me mee. "Jij bent zeker net vrijgelaten," vraagt de bestuurder. "Hoelang zat je?"
"Anderhalf uur," antwoord ik.

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.