Columns van Smoel.nl
door Wilbert P.
We hebben weer een nieuw kabinet. De politiek heb ik altijd vergeleken met een klucht. Een schouwspel met een hoop deuren, waarmee wordt gesmeten. Alles loopt langs elkaar heen, het belangrijkste vindt achter gesloten deuren plaats en de miscommunicatie zorgt voor de nodige situaties. Als toeschouwer weet je precies waar alles fout loopt, maar ja, zo hoort dat bij een schouwspel. Je gaat niet in je eentje opstaan in een volle zaal om naar het toneel te roepen: “Hé, zien jullie verdomme niet dat jullie allemaal langs elkaar heen lullen!?”
Anderhalf jaar geleden deed een kale man dit wel en kreeg van de rest van het publiek in de zaal een groot applaus. Elke avond zat hij er weer. Hij wilde: eerlijkheid, directheid en doorzichtigheid. Maar op het toneel, moet je dat juist niet doen. Je moet acteren, je publiek mee nemen in vaagheid. De ene keer met de stroom mee, de andere keer tegen de stroom in en vooral om de grote brei heen dansen zonder tot de kern van het verhaal te komen, want dat schept juist de verwarring waardoor jouw karakter zijn rol blijft behouden.
De kale man kroop op het podium. Het publiek was enthousiast en de oude rotten speelde zijn schouwspel uit pure noodzaak mee. Opeens kwam de kale niet meer opdagen en werden z’n grootste fans op het podium getrokken en speelden hun idool na. Het stuk werd echter vroegtijdig afgelast omdat de fans er niets van bakten. Hun grote voorbeeld en tekstschrijver was weg en de hoofdrolspeler, de minister-president, had zijn teksten goed uit het hoofd geleerd en liet zich souffleren door de oude rotten in de coulissen.
De gevestigde orde wilde weer het podium op kruipen, maar het publiek schoof een nieuwe lieveling naar voren. Een oude arbeiderstoneelgroep, maar met nieuwe spelers en ideeën. De oude en nieuwe ideeën sloten echter niet aan en een klein toneelgroepje werd uitgenodigd. Deze speelde ook al jaren vage toneelstukjes, maar ze hadden één duidelijke tekst geschreven, met als titel referendum. Jammer natuurlijk dat deze in het eerste selectiegesprek van tafel werd geveegd, maar ach: als we maar mee mogen spelen.
We staan in de foyer, de zaaldeuren gaan open. Bent u ook zo benieuwd naar het nieuwe schouwspel?
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
