Columns van Smoel.nl

In de nachttrein...
door Ramon Stoppelenburg


Ik bevind me in The Ocean, zoals ze deze trein tussen Halifax (Nova Scotia) en Toronto (Ontario) noemen. Ze hebben hier in Canada zo weinig treinen, dat ze die beestjes maar een naam hebben gegeven.

De grote Canadese treinmaatschappij heeft mij deze rit naar Toronto gratis aangeboden en beloofde mij helemaal per trein terug naar Vancouver te helpen. Voor de duidelijkheid, dat is dus helemaal van de oostkust naar de westkust van het Noordamerikaanse continent! En ik heb gehoord dat dit een unicum is, omdat de maatschappij zelden mensen sponsort.

De manager die mij zo graag sponsorde blijkt een fan van mijn Engelstalige website te zijn. Als Franstalige Canadees ziet hij een perfecte manier om zo zijn Engels bij te houden. Wat een compliment voor iemand die op school nooit hoger dan een mager zesje haalde bij de Engelse les!

In de trein heb ik een eigen eenpersoonskamertje gekregen. Dat klinkt stoer, maar ik heb nog nooit in zo'n klein hok gezeten als nu. Naast een bank bij het raam is er op een voet afstand een afgedekte toiletpot en een opklapbare wasbak. Ik vind het erg vreemd om in hetzelfde hokje waarin ik van het fantastische voorbijrazende uitzicht geniet, mijn broek naar beneden te trekken om een boodschap te doen.

Na een avondmaaltijd in de luxueuze 'dining room' en het kijken van een film in de Moural Lounge klim ik mijn cel weer in. Het is tijd om te slapen. Met één ruk aan een hendel klap ik zo de zijmuur omver en wordt de gehele oppervlakte van het hok gevuld met een heus bed met matras en dekens en al.

Terwijl de oostelijke provincies van Canada aan mij voorbijtrekken in het donker van de nacht, nestel ik mij in dit comfortabele bed. Ik heb nog nooit eerder gedacht dat een treinreis voor mijn part zo wel veel langer mag duren! Welterusten!

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.