Columns van Smoel.nl

Kom dansen, feesten...
door Janske Mollen


Ik kan van veel dingen gelukkig worden. Een goede vriendin die belt of een briefje stuurt, een clubje vrienden dat spontaan meldt dat ze onderweg is naar Eindhoven om te stappen, lekker uit eten met vrienden, een goed boek, een fantastisch muzikaal riedeltje of een vogel die vlak naast mijn terrasstoel in het gras neerstrijkt om zijn graantje mee te pikken.

Maar het was lang geleden dat ik tranen in mijn ogen kreeg door het besef dat er mensen puur en echt genieten. Dat er mensen bestaan met zo’n intense glimlach en zo’n vermogen om die gelukzaligheid rechtstreeks naar mij uit te stralen als die verstandelijk gehandicapten die het afgelopen weekend ergens in Nederland aan een playbackshow deelnamen.

Niks gevoelens van oppervlakkige of oneerlijke sympathie of het mooi vinden om het politiek correct mooi vinden. Het ging hier om jonge en wat oudere mensen die door wat voor oorzaak dan ook ooit een verstandelijke handicap opliepen en nu met een overtuigende vanzelfsprekendheid het podium betraden om heel eventjes Frans Bauer, Corry Konings of zelfs Céline Dion te worden.

Maar de koude rillingen kwamen bij Merel, die in een rolstoel zat en eigenlijk het enige nummer kon playbacken waarvan zij vond dat het voor haar geschreven was. ‘Nergens goed voor’ klonk zaterdag schrijnend pijnlijk.
In schril contrast daarmee stond Maaike. Die in haar eentje op het podium stond om de M-kids te playbacken. Dansend, zingend, zwaaiend naar moeder en tante, het publiek opzwepend: “Kom met mij dansen, feesten…”
En toen voelde ik een teveel aan vocht in mijn ogen en schudde het geërgerd weg. Hoezo nergens goed voor? Ik kom Maaike! Dansen, feesten! En met dat in mijn achterhoofd heb ik de rest van het weekend meer dan intens beleefd, genoten, gefeest, geleefd.

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.