Columns van Smoel.nl
door Wilbert Pot
Ramon, wie kent hem niet, komt dit weekend weer terug van z’n reis door Canada.
Hoogstwaarschijnlijk krijgt hij ook te maken met de afkickverschijnselen van het vrije reisleven. Ik kan er inmiddels over meepraten, want ik heb dit jaar de reis van mijn leven gemaakt. Na een hevige studie, 3 jaar overwerken en ander geploeter, was ik het zat en heb ik letterlijk alles opgegeven om de sluimerende droom van de ‘grote verre reis’ na te jagen. Ik heb een fantastische tijd gehad, de ultieme vrijheid gekend en veel mensen ontmoet. Het lot heeft de koers bepaald, aangezien ik op de meeste dagen van de trip niet wist waar ik ’s avonds zou slapen en waar ik de volgende dag heen zou gaan. Ik kan het iedereen aanraden.
Maar ja, dan arriveer je na een half jaar weer op Schiphol. Familieleden kijken je raar aan, omdat op je hoofd een raar lang kapsel prijkt, je een raar kettinkje om hebt, op jezus-sportslippers loopt en totaal van het Nederlandse padje af bent geraakt. Vanaf de luchthaven kom je na 5 km in de file terecht, zet je de radio aan en hoor je de inspirerende leider des volks J.P. Balkenende in het nieuws mummelen, gevolgd door de partyhit ‘als je nu niet springt ben je een homofiel’ en liedjes van onbekende artiesten als Jamai en Jim.
De volgende ochtend wordt je wakker door geluiden der natuur: vogels en schaapjes. Maar dan blijkt niet dat je in een zorgeloze New Zealandse Teletubbieweide slaapt, maar dat je buurvrouw weer de achterstandsbuurt wakker maakt om 7 uur, omdat ze de restanten van haar ontbijt op het keukendak heeft gegooid en door deze actie luid schreeuwende meeuwen aantrekt. Bij een blik uit het raam, kom je tot de schokkende ontdekking dat op het plaatsje van de nieuwe buurman Joesef een schaapje leeft.
Er ontstaan botsingen met je sociale omgeving omdat je niet om 9 uur op een afspraak komt, maar rond 9 uur. Waarbij de definitie van rond erg ruim is. Mensen kijken je raar aan omdat je uit de pan eet en aan je sokken ruikt of je ze nog een dagje aan kan. Je droomt weg bij de vakantiefoto’s, schreeuwt hard mee op muziek en je danst. Terwijl ik daarvoor een stoere-aan-de-bar-met-een-biertje-hangende-anti-beweger was. Maar langzamerhand pas je je qua uiterlijk en gedrag weer aan, hou je op met vervangend ‘backpacken’, krijg je langzamerhand de verplichtingen terug en probeer je de ‘luchtkastelen’ weer op te bouwen die je daarvoor keihard hebt laten instorten.
Ondertussen ligt het plan voor mijn volgende verre reis al klaar, maar ja eerst weer eens wat geld verdienen, vast werk en fatsoenlijke woonruimte zoeken. Het is moeilijk in deze tijd van economische malaise. En wie weet komt die volgende reis er wel helemaal niet, je weet tenslotte nooit wat er gebeurd. Ach, ik moet niet zo zeuren. Ik heb een mooie tijd achter de rug: no worries!
Ramon, heel veel succes bij je thuiskomst, de herintegratie in de Nederlandsche samenleving en het afkicken van de ‘reisverschijnselen’.
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
