Columns van Smoel.nl
door Wilbert Pot
Aangezien ik een grondige hekel heb om met de auto door Amsterdam te rijden, dacht ik: “Ach, waarom pak ik niet de trein!”
Uit mijn studententijd, toen het reizen nog goedkoop was, wist ik nog dat het gebruikelijk is om de mensen die uit de trein komen er weer in te duwen. Maar omdat het een rustige donderdagochtend was en ik wat socialer ben geworden, wachtte ik rustig en nam plaats in een coupe. Het voordeel ten opzichte van een auto is dat er in de trein zomaar onverwacht een aangenaam persoon naast je kan komen zitten. En ja hoor, daar was ze: een leuke donkerharige frisse verschijning in de doelgroep, die vol enthousiasme een vriendin begroette die een paar banken achter mij zat en daar plaats nam.
Tegenover mij kwam een gepensioneerde oud vrouwtje zitten met een gezicht alsof ze haar laatste Dependslipje tegen overmatig urineverlies versnoept had. Ze zeulde een grote rieten tas met haar mee die zij demonstratief naast haar neerzette. In het ‘bankstel’ aan de andere kant van het gangpad zaten twee carrièrevrouwen van middelbare leeftijd. De één type ‘Mireille Bekooij’ en de ander ‘Greta Duisenberg’. Dat er zeker één van middelbare leeftijd was, zag ik aan het opvliegende knalrode hoofd dat zich om de 10 minuten bij haar manifesteerde. Als twee gillende hete aardappels in conversatie, werd de gehele coupe op de hoogte gebracht over scheidingen van vrinden, waarbij er in elke zin wel een engelse trendy woordencombinatie hoorbaar was, you know. Tussen de fabulous shoes gezien in Milaan en de avonturen van een absolutely te kek weekendje London, werd afgesproken dat zij samen naar het feestje van een andere succesvolle busy zakenvrouw Nina B. zouden gaan. Ik hoopte dat er iemand van de Jiskefetredactie de trein zou zitten, want deze twee dames konden zo de prestaties van de lullo’s en de heren van debiteuren, crediteuren qua humorwaarde glansrijk overtreffen.
Ik keek naar buiten genietend van het landschap dat aan mij voorbij trok en bescheurde mij intern om de conversatie van de twee dames. Totdat mijn aandacht werd verstoord door het oude vrouwtje tegenover mij, die mij aansprak: “Als je hem vervelend vindt, dan geef je ‘m maar een rotschop.” Tussen m’n benen zag ik een nat neusje snuffelen. De Jack Russel die zij in haar rieten tas had verstopt was op verkenningstocht.
Wat is het reizen in de trein toch…. uhm, anders.
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
