Columns van Smoel.nl

De Kers
door Wilbert Pot


Na een innige wandeling met mijn ware liefde in een bos nabij het centraal gelegen plaatsje U., zochten wij een restaurant op, dat ik op de heenweg al had zien liggen. Het was groot, gezellig, maar toch rustig en in een natuurlijke omgeving gelegen.

De ideale setting werd echter verstoord, omdat op het terras bleek dat we hier te maken hadden met een van der V. restaurant. Verdorie, waarom zetten ze voor de duidelijkheid niet een drie meter lange toekan bij de ingang neer of zo. Maar goed, het was voor ieder van ons minimaal vijf jaar geleden dat we er een maaltijd genuttigd hadden. Dus we gaven het een kans.

Een veel te jonge ober met etterende jeugdpuistjes op z’n gezicht verzorgde ons tafeltje. Hij deed uitstekend z’n best om perfect Nederlands te praten, want in vergelijking met dit jochie leek Beatrix qua taalgebruik nog op een sloerie uit een achterstandswijk. Hij maakte bij z’n presentatie gebruik van uitvoerige hand- en armgebaren, waar John Cleese in Fawlty Towers nog wat van kan leren. Binnen een paar jaar waarschijnlijk een nieuwe uitingsvorm voor het nationaal ballet.

Wij bestelden ons maal en als eerste werd daar het spreekwoordelijke neusje van de zalm der van der V. maaltijden opgediend. Het schaaltje blikappelmoes met een te kunstmatig uitziende rode kers. Het eerste gegniffel ontstond. Daarna kwam er bakje spinazie, die qua kleur en vorm meer op de restanten van één maand douchen in een niet schoongemaakt doucheputje van een overvol studentenhuis leek. We keken elkaar aan en we voelde een lachbui opkomen. De vele mensen in onze omgeving keken ons al verontrustend aan.

En daar kwam het hoofdgerecht! Voor haar een vegetarische schotel, letterlijk volgestort met een saus waarmee je een stevige draagmuur zou kunnen metselen en voor mij een schoenzool, overgoten met champignonsaus afgemaakt met een takje. In haar schotel dacht ik na enig bikwerk van haar kant een sperzieboontje te herkennen, maar achteraf bleek het toch een asperge te zijn. Mijn schoenzool was met een handvol peper en andere toevoegingen nog niet op smaak en geur. Zijn er nu ook al geur/smaakvreters voor eetbare schoenzolen? Na enig ‘vissen’ en de patatjes in de appelmoes dompelend sloeg bij ons de meligheid toe en ontstonden er gauw rare taferelen aan de tafel, gevolgd door uitgebreide lachsalvo’s. We besloten om deze eetpartij maar vroegtijdig te staken.

Onze schat van een ober kwam en keek verschrikt op toen hij zag dat wij bijna niets gegeten hadden: “Heeft het gesmaakt mevrouw, meneer?” Een vertwijfeld maar een door gegniffel ondersteunend “ja!”, was het antwoord: “Vooral de kers was subliem!”

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.