Columns van Smoel.nl

Uitgereisd?
door Ramon Stoppelenburg


Eenmaal weer terug in Nederland gaan die honderdzestig dagen waarin ik dwars door Canada gereisd heb niet in mijn koude kleren zitten. Daar is het nu ook veel te warm voor.

De reis die ik de afgelopen vijf maanden gemaakt heb, en waaraan ik dus persoonlijk geen cent voor heb uitgegeven, is bijna beschamend voor de Canadezen zelf. Er zijn namelijk weinig Canadezen die ook zoveel van hun eigen land gezien hebben.

Onderweg naar Nederland zag ik opeens hoe ik een intense relatie had opgebouwd met een land dat ik vroeger nauwelijks kende. Ik heb me aan moeten passen aan de Noord-Amerikaanse cultuur, heb enorm veel mensen leren kennen en heb veel van het land gezien. Ik ervoer het land als een fantastisch mooie vriendin: ik mocht er alleen niet verliefd op worden, want na vijf maanden mocht ik weer naar huis.

Ik hoef nu niets meer voor te bereiden, niet meer uit mijn tas te leven, dagelijks bij vreemde mensen over de vloer te komen en ik weet nu weer wat ik 's avonds eet, want ik kook weer zelf. Ik ben terug in Nederland waar alles z? makkelijk gaat, dat ik bang ben om mentaal in slaap te vallen.

De buitenlandse media hebben mijn reisproject altijd fantastisch gevonden en daarom ben ik daar berucht en beroemd. Nederland is daar heerlijk nuchter in. Kom je een keer met je kop op de televisie, dan is dat bijna normaal. Heerlijk! In diverse buitenlanden werd ik soms zelfs bang van opduikende cameraploegen en verslaggevers die me zo graag wilden interviewen. Iedere keer simpele vraagjes beantwoorden met dezelfde antwoorden kwam op een gegeven moment zo erg mijn neus uit dat ik zelfs 'nee' verkocht aan Jay Leno's Tonight Show. Enorm veel aandacht zou het opleveren, maar wat had ik daar persoonlijk aan? Het circus om me heen zou alleen maar groter worden.

Mentaal komt mijn hoofd nu dus tot rust. De dagelijkse aandacht van en voor mensen is voorbij. Het klinkt raar, maar zoals ik er nu naar kijk heb ik wel even genoeg gereisd. Twee jaar lang en dan kriskras door totaal twintig landen is eigenlijk best wel wat. En dan ook nog eens iedere week een column schrijven voor Sp!ts: je zou eens moeten weten in welke omstandigheden ik ze er soms uitgeknald heb. Soms maakte ik zelfs zoveel mee dat ik niet eens wist wat ik in hemelsnaam moest schrijven!

Maar nu ben ik weer thuis en gebeurd er niet zoveel meer. Ik hoef zelfs geen columns meer te schrijven. Misschien dat ik nu maar eens rustig ga beginnen met het schrijven van Het Boek. Bedankt, allemaal!

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.