Columns van Smoel.nl

De Blonde God
door Janske Mollen


Daar staat hij. Hij kijkt me recht aan. “Wil je iets van me”, lijkt hij te vragen. Ik glim, ik twijfel, ik verman me en vraag of hij even tijd heeft. “Tuurlijk”, zegt hij stralend terwijl hij me onderzoekend aankijkt. Even, echt maar heel even lijkt het of hij me gaat zoenen, maar dan…

Het had zo een scene uit Costa! kunnen zijn. Of een andere serie. Het had zelfs een droom of een nachtmerrie kunnen zijn. Maar het was gewoon realiteit. Mijn realiteit.

De Blonde God stond voor me en lachte naar me. Trok behulpzaam en galant een stoeltje dichterbij en nodigde me uit te gaan zitten. Hij bleef lachen: De Blonde God. En wat praatte hij mooi en wat zag hij er van dichtbij nog beter uit dan op het scherm.

Ik moest me erg inhouden en probeerde maar vooral serieus en zakelijk te zijn. Ik moest vooral niet laten merken dat ik volkomen van mijn stuk was door zijn verrassend eerlijke en open benadering en uitstraling. God, wat is die man sexy van dichtbij!

Ik heb het over het algemeen niet zo op BN’ers. Ze zijn vaak erg arrogant, kijken verstoord als je ze wat vraagt en zijn vaak erg kortaf en afstandelijk. Komt natuurlijk ook omdat ze mij nog niet eerder ontmoet hebben, maar dan toch. Ik lach toch ook vriendelijk naar iedereen!

Nee, dan De Blonde God. Leek de sympathieke Belg op het scherm nog irritant en een player. In het echt, zo voor dat hele even, dat ene moment, was Kurt Rogiers te mooi om waar te zijn.

Ik denk dat ik verliefd zou kunnen zijn. Aah, mag ik hem houden?

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.