Columns van Smoel.nl
door Wilbert Pot
Vorige week stond ik op de roltrap van een groot warenhuis. In plaats van de gebruikelijke muzak klonk door de speakers de melodie van 'White Christmas'. Deze verbluffende verbazing werd boven aan de trap nog eens visueel ondersteund door een speciaal ingerichte kerstafdeling: Het is weer kerst!
Eind september had ik een soortgelijke ervaring. Ik kon namelijk in mijn plaatselijke supermarkt al weer kruidnoten aanschaffen. Aangezien de aan Sinterklaas verbonden lekkernij hoog op mijn verlanglijstje van verslavingen staat, heb ik dit gegeven de afgelopen weken volmondig doch mondjesmaat geaccepteerd. Met stomheid geslagen bekeek ik de kerstafdeling, waar 'White Christmas' ondertussen werd opgevolgd door de vrolijke klanken van 'Jingle Bells'. Het goedgemutste verkooppersoneel had grote moeite om aan de klantvraag te voldoen. De economie leeft weer! We zijn uit de recessie! De kassa’s draaiden op volle kracht en langzamerhand werd het onrustig in mijn hoofd.
Complottheorieën schoten door mijn gedachten. Is dit een afspraak tussen het kabinet en de commercie om Nederland niet te laten degraderen uit de economische-groei-competitie van Europese landen. Waarom maken we van de voor consumenten zo dure, maar o zo winstgevende decembermaand, niet gewoon een heel kwartaal? Onze traditionele ouwe Klaas is nog geen eens in het land! Is deze pieterbaas, door velen beticht van racisme en slavernij, misschien niet meer welkom in ons tolerante landje met zijn Zwarte Pieten? Gaat premier Balkenende de teleurgestelde kindertjes over een aantal weken in Sesamstraat voorlichten dat Sinterklaas dit jaar geen verblijfsvergunning heeft gekregen en teruggestuurd is naar Spanje? Of moet ik het positiever bekijken en is deze actie alleen maar een middel om Nederland met het vervroegde kerstgevoel, dat in het teken staat van saamhorigheid en liefde, massaal uit een winterdepressie te houden.
Een rebelerend kwajongensgevoel maakte zich van mij meester en het had een haartje uit de baard van de kerstman gescheeld of ik had voor het eerst van mijn leven een terroristische daad ondernomen. Kerstboomverbranding op de afdeling van dit koopcomplex. Eens kijken of ik door dit vuurwerk het gevoel van tijdsbesef van deze warenhuisjongens ook zo bruut in de war kon schoppen, gelijk aan het verwarde gevoel dat zich op dit moment bij mij manifesteerde.
Maar een zoetgevooisde stem hield mij tegen: “Dames en heren, de komende 2 uur zijn op onze kerstafdeling de kerstkaarten in de aanbieding!” Hmm, als ik ze nu koop, ben ik misschien dit jaar nog op tijd met het versturen van de wenskaarten…
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
