Columns van Smoel.nl

't Zuigt!
door Janske Mollen


Ik had het me allemaal heel anders voorgesteld, het werkende deel van mijn leven. Op mijn tweeëntwintigste kwam de definitieve en overtuigde keuze voor een studie en een toekomst in de journalistiek. Ik zag mezelf tot mijn tachtigste dit werk in alle gradaties wel doen. Nu, na vijf jaar studie, een los-vast dienstverband bij een regionaal dagblad en zeker honderd sollicitaties later, is de rest van mijn leven een zwart gat.

Van nature ben ik een positief ingesteld mens, met af en toe wat treurende en zwartgallige nuances, maar afgelopen dinsdag dacht ik de bodem van de put toch echt bereikt te hebben. Ik had geen hoop meer op een positief antwoord op welke sollicitatiebrief dan ook en voelde me als een emotionele bom die op ontploffen stond, terwijl er niet eens sprake was van opspelende en recalcitrante hormonen.

Ik vroeg me af of ik overdreef. Is het niet hebben van een baan het einde van de wereld, het einde van iemands leven? Is er niet meer dan dat? Natuurlijk haalde ik mijn gezondheid, mijn min of meer gelukkige jeugd en alle rampen en rampscenario’s erbij om mijn emotionele toestand in perspectief te trekken.

Ik kan nu dan ook heel politiek-correct zeggen dat het allemaal wel meevalt. Ik ben niet geboren als kindsoldaat in Burundi, niet als prostituee in India, ik ben niet als aidswees geboren en ben niet veroordeeld tot een doodstraf of martelgang. Ik heb nog een dak boven mijn hoofd en brood op de plank. Verder heb ik mijn diploma op zak en willen mijn vrienden nog steeds (vooralsnog in elk geval) met mij gezien worden.

Maar in relaiteit sta ik maandagmorgen om half negen aan de deur van het Centrum voor Werk en Inkomen met een ochtendhumeur van jewelste en weinig relativeringsvermogen of positieve gedachten. Want werkloos zijn zuigt!

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.