Columns van Smoel.nl
door Wilbert Pot
Laatst ben ik voor het eerst naar een Japans restaurant geweest. Met enige arrogantie, dacht ik wel het één en ander van de oosterse keuken te weten. Ik eet per slot van rekening nu al mijn gehele leven één keer in de twee weken babi pangang.
Maar Japans is toch weer een tikkeltje anders. Dit bleek al bij binnenkomst. Bijna alle restaurantbezoekers, op een paar hardnekkige dwarsbomers na, hadden een kimono aan. De tafels en stoelen waren geformeerd rond een aantal bakplaten. En hier en daar was al een aantal koks bezig met hun act. Veel gegooi met vreemde flessen, voedsel en messen.
Wij werden aan een tafel gezet en een mevrouw in kimono en bloknoot kwam naar ons toe. Uit haar vragende blik werd duidelijk dat ze een bestelling kwam opnemen. Na drie keer Cola te hebben gezegd, werd het haar duidelijk dat ik de donkerbruin gekleurde frisdrank wilde hebben.
Anderhalf uur later, een zeer lege maag en 3 cola’s verder, werd ons een soepje opgediend. Maar ja, hoe eet je soep met chopsticks. Na enige roerpogingen bleek er niets aan voedsel met enige vaste materie in te zitten. Vertwijfeld keek ik mijn tafelgenoten aan. Gelukkig was er een daredevil in ons midden die het kommetje aan z’n mond zette en er uit begon te slurpen. De rest volgde. Onze kok was overigens nergens te zien.
Na een half uur kwam er een klein verlegen ventje. Vanuit stilstand begon hij een bewegingskunst der messen. Ongelooflijk! Bruce Lee had een gevecht met deze kok nooit overleefd. Kleine schoteltjes met voedsel werden klaargemaakt en naar ons toegeschoven. En telkens begon het geëtter met de stokjes om de minuscule hapjes naar binnen te werken. Opeens was het kereltje verdwenen en hij bleef ook geruime tijd weg. Net op het moment dat ik weer trek begon te krijgen, kwam hij weer tevoorschijn. Het hele spektakel duurde zo’n kleine 5 uur.
De opeenstapeling van kleine, zoete gerechtjes zorgde bij mij voor overdadig gevoel. Als je als student een goed bodempje wilt hebben voor het uitgaan: “Ga Japans eten!” Je hebt dan namelijk wel 20 laagjes. Een paar uur later had mijn lichaam het voedsel verwerkt en zat ik in het kleine kamertje. De klus was geklaard en ik keek naast mij. Waar normaal gesproken de rol hangt, lagen… twee stokjes: “Whoaa!!!” Badend in het zweet werd ik wakker.
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
