Columns van Smoel.nl
door Wilbert Pot
Op een gegeven moment kom je op een leeftijd dat je een voorlopige beroepskeuze maakt. Veel leeftijdsgenoten delen deze keuze, namelijk: politieagent. Bij het overgrote deel verandert deze beroepsvoorkeur als de lagere school verlaten wordt. Maar er zijn dus mensen die echt politieagentje gaan spelen.
Helemaal niet erg natuurlijk, want er moet meer blauw op straat. Geboren en getogen in een arbeiderswijk in Utrecht kan ik dit alleen maar beamen. Maar een klein gedeelte van deze beroepsgroep handelt uit het oogpunt van egoversterking. Kleine ventjes met een minderwaardigheidscomplex die met pet en uniform zich gedragen alsof ze Judge Dredd in hoogst eigen persoon zijn. Dit selecte gezelschap komt dan meestal bij de fietsbrigade.
Ik let altijd zeer op m'n veiligheid en de daarbij horende verlichting, aangezien je in mijn wijk rond de 200 meter van je fiets afgereden kan worden door het vrij agressieve autorijdende verkeer. Maar een aantal weken terug is mijn nieuwe volledig verlichte stalen ros gestolen en dus heb ik sinds kort zeer goedkoop roestig knol, waarbij de verlichting te wensen overlaat.
Ik reed gisterenochtend als een gek door de stad door de stromende regen. Ik had iets te lang afscheid genomen van mijn vriendin en ik wist al dat ik te laat zou komen op m'n werk. Onder de spoortunnel stonden ze. 10 man sterk van het ergste soort, opgesteld in fuikvorm. Het kleinste, meest iele agentje hield mij staande en stelde mij op schoolmeestertoon de vraag: "Weet u op welke plaatsen op uw fiets verlichting verplicht is?" Ik had gelijk zoiets van: "Doe niet zo irritant, anders blaas ik je weg, mug!" Maar ik bleef rustig en gaf de reactie: "Ik had een volledig verlichte fiets die gestolen is door de criminelen in een notendop die jullie maar niet aanpakken!" Waarop de agent reageerde: "Oh, meneer weet zelf zeker wel hoe hij de criminaliteit kan oplossen!?" Inkoppertje: "Ja, je lost het in ieder geval niet op door met 10 man sterk de hardwerkende medemens op fietsverlichting te controleren!" Tja, je kunt misschien wel raden waar het gesprek heen ging en ik zwaar balend en financieel lichter doorreed op mijn niet verlichte fiets.
Even verder zag ik dat ze in tegenovergestelde richting nogmaals met 10 man stonden te controleren. Ik was toch al te laat voor mijn werk, dus ik ben 200 meter verderop gaan staan en ik heb in tien minuten zo'n vijftig onverlichte fietsers kunnen redden van de vernedering.
Ik weet het. Je schiet er niks mee op. Maar even voelde ik me een superheld.
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
