Columns van Smoel.nl

De norm
door Wilbert Pot


Lelijk, oud, dom, druk, lui, dik, gebitje als een kerkhof, flaporen, hangende oogleden. Je kunt er tegenwoordig van alles aan doen. Maar waar ligt de norm?

Diëten, sportscholen, plastisch chirurgen of self improvement-trainingen. Het aanbod is groot en ze draaien als nooit tevoren. En mocht het voorgaande niet helpen, dan speelt de farmaceutische industrie er op in. Was een kind vroeger gewoon druk. Nu krijgt het al gauw een ADHD-stempel opgedrukt en een pilletje om het rustig te houden. Krijg je een spontane winterdepressie, dan helpt een prozacje wel.

Laatst zag ik voor het eerst het programma 'Make me beautiful', waarin een trouwe huismoeder ontevreden was over haar oogleden, hangbuikje en haakneusje. Even op de operatietafel, 6 weken met je kop in het verband en je bent weer zo goed als nieuw c.q. gewenst. Normaalste zaak van de wereld.

En de glossy magazines zetten de toon, het ideaal. Zij laten zien hoe je er uit moet zien en je moet gedragen om bij de 'normale' mens te horen en gelukkig te zijn. Met hier en daar een verbouwinkje moet het lukken. Nederlanders met een beetje bekendheid lopen naar de vleesknutselkliniekjes en de rest volgt langzaam. Terwijl het ware geluk toch ligt bij de acceptatie van jezelf en van je omgeving. Toch?

Langzaam verschuift het knutselen aan lichamen van de medische sector naar de commerciële sector. Je kunt jezelf nu al een gespleten tongetje laten aanmeten of spikes onderhuids in je schedel laten aanbrengen, zonder een doktersverklaring. Ik vrees voor de toekomst, waarbij de technieken toenemen en andere idealen worden gezet. Een duivelstaartje staat ook best leuk of ogen in het achterhoofd voor de nieuwsgierige medemens.

Wat is de norm? Wanneer houd je op? Waar ligt de grens?

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.