Columns van Smoel.nl
door Wilbert Pot
De woordenboekdefinitie van tolerant is "verdraagzaamheid jegens andersdenkenden". Ons landje wordt nog steeds gezien als tolerant. Maar de tolerantiegrens, de grens tot waar men iets toestaat of kan verdragen, verschuift langzamerhand. Hoe tolerant is ons land eigenlijk nog?
De algemene rotsvaste mening die na de Tweede Wereldoorlog ontstond was dat je tolerant moest zijn ten opzichte van andersdenkenden. En lange tijd is het goed gegaan en mocht ieder zijn/haar normen, waarden en gewoontes uitdragen. Maar sinds andersdenkende culturen zelf minder tolerant blijken en opvattingen hebben geformuleerd die indruisen tegen de algemene geformeerde Nederlandse norm, weten we niet goed onze houding te bepalen en wordt er paniekerig en excessief gereageerd.
Bewoners van achterstandswijken reageerde 10 jaar geleden al op de groeiende problematiek binnen een kleine harde kern van bepaalde bevolkingsgroepen. Men stond in de kou en men werd bestempeld als racistisch. Terwijl toentertijd deze harde kern nog handelbaar was, is vandaag de omvang zo toegenomen dat er bijna niets meer aan te doen is.
Nu het na Pim Fortuyn vrij normaal is om te spreken over de negatieve ontwikkelingen van bepaalde etnische groeperingen, durft de pers te schrijven over dit onderwerp en wordt de publieke opinie beïnvloedt en is het een landelijk maatschappelijk probleem. En wordt het gegeneraliseerd, in het algemene getrokken, is de integratie mislukt en wordt iedereen over een kam geschoren. Plots ontstaan er ineens debatten over het dragen van hoofddoeken, terwijl dat totaal irrelevant is. Een gemiddelde legging is per slot van rekening schadelijker voor de volksgezondheid.
Wat Murat D. heeft gedaan vorige week is vreselijk en via inbreng van smoel.nl werd er iemand gearresteerd die een terecht foute uitspraak deed in een reactiebox. Maar als ik een willekeurig internetforum bekijk, dan staan er ook zeer ernstige bedreigingen richting Murat die gaan van marteling naar moord.
De algemene tolerantiegrenzen verschuiven. Er ontstaat reactie op reactie, totdat de spreekwoordelijke bom barst.
Had men 10 jaar geleden maar geluisterd.
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
