Columns van Smoel.nl
door Wilbert Pot
Stel je voor, je bent bijna twee jaar oud. De wereld is als een soort teletubbyparadijs: vredig, mooi en zonder ellende. Je bent nog nooit met de dood in aanraking gekomen, op die drie mieren na die je in onwetendheid een keer met je kleine vingertje in de tuin hebt doodgedrukt.
Hé, wat loopt daar? De kat van de buren. Maar wat heeft hij in z’n bek? Een eend, totaal opengereten, het bloed sijpelt uit zijn nek en zijn ogen staren je nog verschrikt en angstig aan van het doodsgevecht dat hij achter de rug heeft. Sindsdien vind ik katten, gluiperige poema’s die beschikken over aanvalstechnieken waar een getrainde ninja nog wat van kan leren.
Maar katten gaan uit van het principe dat negatieve aandacht ook aandacht is. En om één of andere reden heb ik soort van vreemde aantrekkingskracht op deze roofdieren. Ik heb dan ook al een aantal aanvaringen achter de rug met deze sneakies die je stil besluipen.
Zo was ik afgelopen weekend op bezoek bij een stel vrienden. Het was uitermate gezellig en gedurende mijn eerste bakje koffie, springt er ineens zo'n beest van vijf kilo op mijn nek. Uit stilstand wordt mijn verdedigingsmechanisme ingeschakeld, ik draai me om, pak het beet en ik gooi het beest vijf meter de kamer in, boven op het wijnrek. De vrouw des huizes was gelijk over haar toeren: “Wat doe je met Balou, verdomme!”
Balou, Balou? Mens, ik kreeg bijna een hartverzakking.
De twee uur volgend op het incident hield ik het monster angstvallig in de gaten. In totaal heeft de ninjakat zeven pogingen tot doodslag ondernomen, waarbij hij telkens een andere aanvalstactiek toepaste. Gelukkig heb ik door middel van een kussen, een tv-gids en andere wapens in mijn directe omgeving mezelf kunnen verweren, zonder te veel de aandacht te trekken van mijn menselijke metgezellen. Op een gegeven moment ging hij in een hoekje liggen en ik nam een wat meer relaxte houding aan.
Vermoeid van de inspanning liet ik mijn hand langs de bank zakken… Vijf minuten later zat ik met een hevig bloedende hand mijn gehele vloekvocabulaire te uiten en zat ik de volgende ochtend bij mijn huisarts voor een tetanusinjectie. Kutbeesten!
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
