Columns van Smoel.nl
door Wilbert Pot
De afgelopen dagen verbleef ik voor mijn werk in de stad Dublin. Gedurende een té chique gala-diner werd als alcoholische versnapering uitsluitend wijn geschonken. Als echte bierdrinker ben ik het lage tempo waarin een wijnliefhebber drinkt niet gewend en ik tikte de wijntjes naar binnen alsof het goudgele pretcilinders waren. Totdat de alcoholische mokerslag kwam.
Om weer enigszins tot mijn positieven te komen liep ik het hotel uit om even wat zuurstof te happen. Als ware muziekliefhebber werd mijn aandacht getrokken door de vrolijke tonen van een Iers volkslied en ik volgde mijn luisterend oor. De muziek kwam uit een pub. Het was gezellig druk, het livebandje zorgde voor de gezellige sfeer. Er werd gelachen, gedronken en een soort lord of the dance-duo deden hun uiterste best om de snelle voetbewegingen in hevigheid te laten toenemen. Ik nam een Guinness om weer een beetje op krachten te komen.
Natuurlijk viel ik met mijn pak nogal uit de toon en vandaar dat ik al gauw aan de praat raakte met een oudere Ier die gelijk zijn drinkmaatjes er bij haalde. Hoe de avond eindigde weet ik niet, omdat ik de volgende ochtend in mijn hotelkamer wakker werd en ik niet meer wist hoe ik was teruggekomen. De combinatie wijn en Guinness had gezorgd voor grijze vlekken in mijn geheugen, vreemdgenoeg een ontzettende pijn in mijn voeten en een smaak in mijn mond alsof ik rauw een dode mus had verorberd.
Aangezien de taxicentrale aangaf dat mijn vervoer er niet binnen een kwartier zou zijn, waagde ik een klein wandelingetje door de kille ochtendmist. Om de onbrekende puzzelstukje over wat er die avond daarvoor gebeurd was te vinden liep ik weer naar de pub. Een oud mannetje stond met gekromde rug de stoep te vegen. Hij keek op en een glimlach verscheen op z’n gezicht en hij kwam mij hartelijk tegemoet met de vraag: "How are you doing, Dynamic Dutch Dancer?" Ik groette hem vriendelijk, met in gedachten: "Die ouwe is gek!" Ik ben normaal gesproken een echte barhanger en ik begeef me nooit op de dansvloer uit pure zelfbescherming. Ik kan het niet, ik wil het niet, dus ik doe het niet! Ik ben een notoire dansweigeraar!
Een ongelijke stoeptegel zorgde er voor dat mijn aandacht weer werd verlegd naar mijn zere voeten. Zere voeten? Grijze vlekken in mijn geheugen? Dynamic Dutch Dancer?
Slik…
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
