Columns van Smoel.nl
door Janske Mollen
Klagen en zeuren is van alle tijden en alle landen. De Egyptenaren klaagden als de klerken van de farao onbeschoft waren geweest, op het platteland wordt altijd geklaagd over het weer en de oogst, we klagen over feestdagen en elkaar en tegenwoordig worden hele krantenpagina´s gevuld met klagers over spelfouten, verkeerde foto´s, koppen, onderwerpen en meningen.
En dan hebben we het nog niet eens over het klagen over televisieprogramma´s en het zeuren over wie wat heeft gezegd en in hoeverre dat ergens op slaat. Dat het klagen een eigen, tastbaar plekje heeft gekregen in Jeruzalem, bewijst bijna hoezeer klagen onderdeel is van de mens.
Ik klaag ook graag. Over het werk dat ik moet doen, over de afstanden die ik moet lopen – terwijl ik een teringhekel heb aan lopen of wat voor lichaamsbeweging dan ook – over hoe onbeschoft mensen kunnen zijn, over de arrogante Hollanders die lifters voorbij rijden, over de chagrijnige koppen in bus, tram of trein, over alle dingen die ik nog moet doen en waar ik eigenlijk te weinig tijd voor heb en over klagende mensen in het bijzonder.
De Italiaanse gastvrouw Daniela, waar ik vorige week met een vriend verbleef, kon ook goed klagen. Maar zij was mijns inziens de enige met reden. De huwelijken van Italiaanse mannen en vrouwen lopen gevaar, vertelde ze. Het land wordt sinds enige tijd overspoeld door inhalige, jonge, blonde Russische, Poolse, Roemeense en Oekraiense vrouwen die het op de Italiaanse man hebben gemunt. Ze steken hun energie niet in de vrijgezelle Italiaanse studenten (je vraagt je af, waarom niet; di ragazzi italiano e que bella!) of in de kantoorklerken. Nee, de importvrouwen gaan voor de managers. Hoe hoger de positie hoe meer gevaar het huwelijk van de man loopt. En dus zit menig getrouwde Italiaanse vrouw in een krampachtige midlife-crisis en loopt ze beautyfarm en kapper plat om de concurrentie met de vijand aan te gaan.
Vergeleken met de dramatiek van Daniela vielen mijn problemen ineens volledig in het niet. Maar toen ik vandeweek een pukkel - die de vergelijking met de Eiffeltoren moeiteloos doorstaat – op mijn kin ontwaardde, kon ik het toch niet laten om klagend mijn vriendinnen op te zoeken voor een flinke portie medelijden en ontkenning. Dan maar een navelstarende kaaskop.
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
