Columns van Smoel.nl

Ed de Vries en Fay Kleine polemieken met
elkaar op Smoel.nl. In het onderstaande
schrijven reageert Fay op het laatste
schrijven van Ed.

Recht op Geluk

Nou, nou Ed,
Wat een uitspraak doe je daar zomaar even, “Iedereen moet het recht houden om zichzelf naar de kloten te helpen, toch?” Is dat een recht dat voor iedereen behouden moet blijven? Ben jij van mening dat dit is wat wij mensen op aarde voornamelijk doen? Onszelf naar de kloten helpen? Ik zou liever zeggen, iedereen moet het recht houden om zichzelf gelukkig te maken. Met of zonder kankerstokje, dat moet je dan uiteraard zelf weten.

Of rokers daadwerkelijk gezelliger zijn durf ik te betwijfelen, soms krijg ik juist het gevoel dat een verstokte roker geen onrust kán stoken. Dat hij juist rookt omdat hij verder toch niets zinnigs te melden heeft en dat zij rookt uit één of andere verkapte penisnijd (zuigen kreng!). Het heeft ook iets sneus, iets amechtigs, dat roken. Je weet dat het slecht is, je vingers gaan ervan stinken, de adem wordt er zeker niet beter op, om over het uitdrogen van huid, haar en lippen maar te zwijgen. En toch schijnen mensen het niet erg te vinden dat ze van roken afhankelijk zijn. Dat de sigaret ze gebonden heeft. Het is toch een beetje zielig, dat je jezelf daar als mens aan laat onderwerpen…

Jouw grote genegenheid voor de sigaret kan ik echter wel begrijpen. Lekker hé, met je eerste bakkie pleur een stokje opsteken (kun je ook meteen goed van poepen) en óh wat is die sigaret na een lekker stevige maaltijd toch heerlijk! En wat is het een goed middel om verbondenheid te genereren. Inderdaad, op feestjes blijkt de keuken (waar gerookt mag worden) toch altijd de hotspot. Gezamenlijke verontwaardiging over de verhoging van de accijnzen, ageren tegen de bijsluiter en de waarschuwingen. Ja, voor dit soort dingen geef je natuurlijk graag je longblaasjes en je studiefinanciering op.

Ja, oké, … én je gaat er dood van. Maar dat ga je van leven ook. En wie weet, kom je juist na je eerste succesvolle stoppoging onder een vrachtwagentje van de Lidl ofzo. Dat zou toch godvergeten jammer zijn, ook van die laatste peukjes die je had kunnen roken.

Wat ook godvergeten jammer is, is dat de koninklijke familie na recentelijk meegemaakte drama’s (het huwelijk van Mabel en Friso, de dood van Juliana én de bekendmaking van Balkenellende daarvan) tóch weer een uitstapje gaat maken dit jaar. Gezellig, samen op weg naar het koekhappen, jazzballet, voetballende mongooltjes en volksdansende oude van dagen. Hoewel iedereen inmiddels weet dat ze met hun middelvingertjes omhoog achter de ramen in de bus zitten trekt het volk er weer in grote getale op uit om een glimp van het blauwe bloed te zien. Zoals reeds gezegd, godvergeten jammer.

Ed, vertel, Republiekje der Nederlanden?
Liefs, Fay

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.