Columns van Smoel.nl

Lang leve het dieet!
door Janske Mollen


Brooddieet, fruitdieet, niet-eet. Ik heb het er al eens eerder over gehad. Ik vind lijnen klote en diëten irritant. Bovendien krijg ik het Spaans benauwd als ik mensen hoor opdreunen hoeveel calorieën in een broodje Vito’s zitten of hoeveel vet een kroket bij elkaar houdt.

Een van mijn beste vriendinnen telt al een tijdje punten. Vroeger gaven we nog punten weg aan mannen, nu staat ieder hapje voedsel voor een door een Amerikaanse dieetclub bepaald aantal punten. Ondertussen steekt Vriendin haar hele omgeving aan. Al onze vrienden tellen de punten die de waarde van al het eetbaars vertegenwoordigen en in grote getalen trekken de vrienden een aantal keer per week naar het Hanzebad. Baantjes trekken met als toetje een massagebad.

Op dinsdag is het D-day: een voor een gaan de bezoekers van het Amerikaanse afslankclubje op de weegschaal. Afgevallen of niet is die dag de main issue. Ik ben altijd een beetje huiverig geweest voor het in groepsverband afvallen en diëten. Wat begint als motiveren, verwordt nogal eens tot competatief gedrag met eetstoornissen als trieste en pijnlijke excessen. Maar Vriendin is nu al zo’n vier maanden bezig en langzaamaan zie ik de kilo’s zichtbaar verdwijnen. Twaalf kilo is ze lichter. Gemeten in zakken aardappelen kun je je bijna niet voorstellen dat Vriendin dat niet meer hoeft te dragen.

Een tijdje terug stapten we samen uit het zwembad. Vriendin in bikini. “Hou jij je buik in?” vroeg ik een beeje geïrriteerd omdat dat bij mij allang niet meer helpt. “Nee”, zei ze met nauwelijks te verhullen trots. “Trut”, dacht en zei ik trots. Maar om heel eerlijk te zijn: ik ben gewoon jaloers. Daarom ben ik zelf ook begonnen. En hoewel het bij mij veel langzamer gaat (ik ben dan ook wat minder gedisciplineerd dan zij), ben ik ondertussen al zes kilo afgevallen! En langzamerhand word ik steeds trotser op mezelf. En op Vriendin. Want we doen het toch maar even!

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.