Columns van Smoel.nl

Een abonnement
door Ramon Stoppelenburg

Ik werd gebeld door een privé-nummer. Ik haat het als mensen hun telefoonnummer geheimhouden voor anderen. Ik ken inmiddels drie vrienden met een geheim telefoonnummer en durf al bijna de telefoon op te nemen met een persoonlijke groet aan één van hen. Als ik er naast zit, moet het wel één van die andere twee zijn.

Maar ik zat er helemaal naast. Het was niet de uitgeverij, het was niet de buurjongen die regelmatig belde om te vragen of ik nog buiten kom spelen en het was niet die ene vriendin die het Zwolse heeft verruild voor het Amsterdamse.

Het was De Volkskrant Abonnementenservice. Een dergelijk pokdalig studentje met slaapkameroogjes en met een onhandige headset op zijn hoofd had in een vaag afgelegen call-center naar zijn beeldscherm zitten staren en opeens kwam mijn naam en nummer in beeld.
"Meneer Stoppelenburg. Proefabonnement loopt ten einde. Vast abonnement? Bellen!"

Nám iemand maar eens een abonnement, dacht hij vast. Hij was al zo gewend aan de 'nee-dank-je's van mensen die léven van proefabonnementen. Nadat hij mij eerst vroeg of De Volkskrant mij beviel en of de bezorging naar wens was, waarschuwde hij dat op 2 juni mijn proefabonnement ten einde liep.

Beiden waren we even stil. Vreselijk. Zo'n einde zag ik niet zitten en ik hapte toe.
'Weet je, doe mij maar zo'n abonnementje,' zei ik nonchalant.
'Wat?' klonk het aan de andere kant.
'Ik wil die krant blijven ontvangen.'
'U-u-u w-w-wilt een abonnement?'
Na twee keer moest ik wel duidelijk zijn. Ik kon niet anders dan concluderen dat ze dat niet gewend zijn bij De Volkskrant Abonnementenservice.
'Volgens mij doe ik jou daar een plezier mee,' grapte ik.
'Ja, echt wel,' klonk het en hij was al heftig aan het typen.
'Wat voor abonnement wilt u dan?'
'Doe maar een maandabonnement.'
'Betaalt u met automatische incasso of via een acceptgiro?'
'Doe mij maar een acceptgiro.'
'Dan komt er wel 1,50 euro bij.'
'Wat maak je me nou?!' zei ik. De jongen schrok ervan. 'Nee, doe die d'r maar lekker bij.'
De jongen lachte. En voerde mijn gegevens in.

Vanaf 3 juni ben ik officieel lid van De Volkskrant.

Ergens in een verlaten call-center gaat iemand op zijn stoel staan en hij gooit zijn vuisten in de lucht van blijdschap. 'Ik heb er eentje verkocht!'
Alle driehonderd andere medewerkers vallen stil, staan op en geven de jongen een overweldigend applaus. Zo gaat dat toch, daar?

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.