Columns van Smoel.nl
door Wim Schluter
Schoolreünie. Terugkeer naar de HAVO-tijd. Terug naar plekken in de school die soms verbazingwekkend zijn gerenoveerd en vernieuwd, en naar plaatsen die soms luguber genoeg hetzelfde zijn gebleven. Hoezo luguber? Ach, laat ik het zo zeggen; mijn tijd op die school in het verre oosten des lands wil ik niet omschrijven als de leukste tijd van m’n leven. Die kwam daarná pas.
Nee, de HAVO was er één van ogen-in-je-rug hebben. Oppassen of er niet een van je plaaggeesten je inhaalde op de weg naar school, ondertussen je tas van je baggagedrager afschoppend. De tijd van ‘als laatste gekozen worden’ in het gymnastieklokaal, kortom; de tijd van pesten.
En gepest wérd er, juist toen er nog geen studiegroepen-symposia-foldertjes- brochure-deskundigen-golf rondom dit verschijnsel was ontstaan. Maar ook de tijd waarin ik langzamerhand ontdekte dat ook een a-sportief, minder ‘Popie Jopie’ type als ik het kon redden met een bepaalde verbale en schriftelijke assertiviteit. Een eigenschap die ik tijdens mijn studietijd nog verder wist te ontwikkelen. Maar die pesterige schooltijd drong ik tot nu toe graag terug in de donkerste krochten van mijn geheugen.
Tot die schoolreünie. Tot mijn ontmoeting met de plaaggeest-aller-tijden, die ik bij wijze van bescherming maar A. noem. A. bleek na zijn schooltijd al gauw aan het werk te zijn gegaan, om ergens vroeg in zijn jaren 20 te kunnen trouwen met zijn ‘toen al’-vriendinnetje. Waarvan hij overigens al weer twee jaar gescheiden was -‘wel vervelend voor de kinderen’-, wat de aanwezigheid van de Hennes & Mauritz-kloon naast hem verklaarde.
A. bleek een enerverende baan te hebben bij een accountantsbureau in dezelfde stad, had een nieuw mobieltje met polyfone beltonen, een prachtige Opel Corsa van de zaak en samen met Hennes & Mauritz een huis gekocht in die schit-te-ren-de VINEX-locatie aan de rand van de stad. Kortom; A. sloeg zich succesvol door het leven.
Wat ik tegenwoordig deed? Ach, na mijn niet-afgemaakte studie journalistiek in Z. woonde ik nog steeds in de nabijgelegen stad K., alwaar ik in een huurhuisje woonde en her en der wat dingetjes deed in diezelfde journalistiek maar ook wat bijkluste als cabaretier en presentator.
Of ik samenwoonde of getrouwd was? Nou nee, maar ik heb wel een tamme rat. Kinderen? Standaard-grap; niet dat ik weet. Onderwijl mijn levensverhaal afstekend hoeste ik een paar keer, mij onderwijl verontschuldigend; het optreden van gisteravond was weer ‘us uitgelopen op een laat avondje, met veel schreeuwen, drank en sigaren.
Ik zag A. plotseling van bovenaf, en merkte op dat ‘ie eigenlijk maar een klein mannetje was vergeleken met datgene wat ik mij van hem herinnerde. Hennes & Mauritz brak mijn verhaal op een tactisch moment af; ze moesten nog een paar mensen spreken en ze moesten op tijd naar huis omdat A. dit weekend ‘de kleine’ had. Bovendien zou de man van de kunstof-kozijnen vanmiddag langskomen voor een offerte...
Breed grijnzend zat ik deze middag weer terug in de trein, terug naar K. Had ik het gemaakt in het leven? Absoluut niet. Was ik succesvol? In weinig opzicht. Maar had ik in ieder geval één wedstrijd gewonnen? Absoluut. De loser had gewonnen.
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
