Columns van Smoel.nl

Kunst zonder knaken
Door Janske Mollen

Als je ergens niet meer woont, staat de tijd daar stil. Tenminste, dat denk je vaak. Mensen die van verre reizen terugkomen, zijn vaak geschokt te weten dat de tijd niet heeft stilgestaan in hun hometown. En mensen die daar wonen ervaren de tijd daar als stilstaand, of ze staan niet stil bij de veranderingen.

Afgelopen weekend was ik in mijn geboortedorp voor een feestje. Mijn oude krant die op tafel lag lokte me onverbiddelijk naar het regionale en lokale nieuws. Tot mijn grote schrik zag ik dat sluiting dreigt voor het sociaal cultureel centrum De Kattendans, de behuizing van Theater De Kattendans in Bergeijk. Er moet 37.500 euro extra bezuinigd worden, vindt de gemeenteraad.

"Dat dure nieuwe gemeentehuis moet betaald worden", hoorde ik iemand brommen. "En de gemeentelijke belastingverhoging is niet voor De Kattendans, dat snapt iedereen." En in het dorp zag ik de eerste protesten in de vorm van open brieven al achter winkelramen hangen.

Het doet me pijn. Ik was en ben oprecht geschokt dat mijn theater misschien dicht gaat. Begonnen als buurthuis ’t Hof ergens in de jaren zeventig, basis voor opkomende cabaretiers als Youp van ’t Hek, Bert Visscher en Theeuwen en Smeenk. Maar ook voor Opus One, Hetty Heyting en Maarten van Roozendaal.

Daar zag tout Bergeijk en wijde, wijde omgeving voor 10, 12 gulden en nu zo’n vijftien euro de beste artiesten uit binnen- en buitenland. Maar ook lokale bands, toneelspelers en koren vonden er een professionele theaterzaal en een kritisch maar enthousiast publiek. Niet om het theater, maar om die egocentrische voormalige burgemeester van Bergeijk speelde Youp van ’t Hek jaren uit protest niet in mijn dorpstheater.

Ik kak ervan dat gemeentebesturen dit soort instituten sluiten door geldgebrek. Er worden dure gemeentehuizen gebouwd met slechte akoestiek en een publieke tribune die meer uitzicht biedt op de hoge binnenmuren dan op de gemeenteraad in vergadering. Er wordt geld uitgegeven aan foeilelijke kunstwerken en aan verbouwingen van verkeerd uitgevallen gemeentehuizen. En dat alles in economische mindere tijden en burgers die hun hand zelf maar vast op de knip houden omdat de bestuurders het niet kunnen.

In die tijden moeten burgers kunnen ontspannen, kunnen genieten en kunnen lachen. Als je als kleine plattelandsgemeente een dergelijk gewaardeerd theater heb, gooi je het niet dicht. Dan koester je het, vertroetel je het en stop je het stiekem wat extra’s toe. Want in dit soort theaters wordt kunst met een grote K, ineens vermaak voor iedereen. En daar is het uiteindelijk allemaal om begonnen in Bergeijk.

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.