Columns van Smoel.nl

Stippen

Door Koos Plegt

“Als je het mij vraagt, is Nederland ziek”, zei een alleraardigst vrouwtje tijdens de Laakkwartier-belegering van afgelopen woensdag. Ze keek er nogal beteuterd bij, zo voor de camera’s van Netwerk. Ze had ongetwijfeld net haar boodschappen bij de Super De Boer gedaan. Uit haar plastic draagtas stak een prei. Nog even kwam ze in gesprek met een agent, een jongeman die zijn in fluorescerende politiekleuren opgeschilderde fietshelm combineerde met een kogelvrij vest. Overal probeerde ik mijn Nederland nog te herkennen. Een met een automatisch wapens behangen politie-agente in spijkerbroek.

Maar toch moest ik weer terugdenken aan het vrouwtje, en aan wat ze zei. Nederland is ziek. De conclusie na een week van aaneengeschakelde incidenten. Een week die begon met de onmenselijke moord op iemand die een publiek debat over radicale Islam probeerde aan te zwengelen, omdat hij ons land in achterlijkheid zag vervallen tot ‘een soort Belfast’. Een week van brandstichtingen in gebedshuizen en scholen, een week van diepe ongerustheid, en vooral, vooral een week van stiekeme en oneerlijke haat. Stiekeme mensen die onze vrijheden van godsdienst, onderwijs en meningsuiting aanvallen, en daarvoor worden toegejuicht door andere stiekeme mensen. Gemene mensen, intens gemene mensen..

Oneerlijk was het ook, al die rode en groene stipjes op het journaal. Rode voor de getroffen Islamitische scholen en moskeeën en groene voor instellingen met een bijbel. Wij en zij. Wij hebben vannacht weer een moskee in brand gestoken. Ik kreeg het ineens heel erg koud, en het liefst wou ik dat iemand me juist nu even opbelde. In de geest van zichzelf.

Nederland is ziek, vond het vrouwtje, en suggereerde daarmee dat iets ongewenst ons lichaam is binnengedrongen. Ik hoop nog steeds dat het een verkoudheidje is, maar ik ben bang dat het iets ergers is: een gezwel, en kwaadaardig bovendien. Nederland is ziek, zei de oude dame, en bedacht daarmee dat het dan ook wel genezen kon worden. Het gaat nu even slecht, maar dan komen we er weer bovenop. Het gezwel kan uitgesneden worden.

Onrustig zette ik maar weer die televisie aan. En het waren niet eens die ophitsende imams die me bang maakten, en zelfs niet die enge groepjes terroristen-bewonderaars. Of opportunistische brandstichters die een dode die ze nooit hebben gekend durven te tutoyeren met graffiti op geslachtofferde gebouwen. Het waren die rode en groene stipjes op het journaal. "Dat ik dit op mijn leeftijd nog moet meemaken", zei de mevrouw met de prei, en ze keek nog een keer om, de Antheunisstraat in.

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.