Columns van Smoel.nl

Mijn verloren land

Door Janske Mollen

Ik wil niet zwijgen. Ik wil niet treuren. Ik wil geen gehuichel. Geen vals sentiment. Maar ja, niets menselijks is mij vreemd. Dus ik hou al wekenlang mijn mond, ondertussen treur ik, verdraag ik het gehuichel en zie en ervaar ik vals sentiment.

De afgelopen weken schuif ik tussen meningen, gebeurtenissen en gevoelens heen en weer. Ik weet niet wat ik behoor te denken, behoor te voelen en behoor te zien. Ik twijfel over mijn gedachten en mijn gevoelens. Ik zie, denk en voel van twee walletjes.

Ik kak van de moord op Van Gogh, maar ik kak nog meer van het asociale gedrag van mijn medelanders sinds die dag. Ik kots van woorden als radicalisering, moslimfundamentalisme, veiligheidsanalyse en slachtofferrol. Ik kan wel janken als ik merk in wat voor land ik leef en kan wel schreeuwen om al die bevooroordeelde schellen van eenieders ogen te laten vallen. Ik krijg koude rillingen van het nummer van Lange Frans en Baas B, maar word misselijk van al die mensen die zo goed weten wat Theo bedoelde, hoe Ayaan denkt, wat welke minister wel of juist niet had moeten doen.

Ik heb geen oplossingen. Ik weet niet wat het beste is voor dit land. Dat weet ik soms niet eens voor mezelf! Maar ik weet wel dat praten niet altijd helpt als er zoveel pijn is gedaan. Als bij autochtoon en allochtoon de krassen diep in de ziel gekerfd zijn, kun je het niet meer afdoen met woorden als sorry of saamhorigheid. Dan kun je slechts wanhopig proberen om al die losse flodders Nederlanders bij elkaar te houden.

Ooit stond ik in mijn dorp, een vlekje op de kaart, en kreeg een mes op mijn keel:
‘Ga naar je eigen land!’ En sinds een paar weken denk ik niet meer: ‘Dit is mijn land!’ maar maalt constant door mijn hoofd dat ik weg moet uit dit verloren land. Maar waarheen?

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.