Columns van Smoel.nl
Bloesem
Door Janske Mollen
Meestal loop ik op de automatische piloot door de stad en door mijn leven. Ik merk wel dat het regent of sneeuwt, dat de weg is opgebroken en dat er mensen langs me heen lopen en me groeten. Ik ben tenslotte niet blind. Maar echt opmerkzaam op kleine veranderingen? Nee, niet bepaald.Nooit geweest ook. Toen ik bij mijn ouders woonde, zag ik wel dat mijn moeder in de tuin bezig was met bloemen en planten. En ik zag heus wel dat de tuin er mooi bij lag. Maar ze moest me niet vragen naar namen en rugnummers en of ik zag welk plantje was verplaatst ten gunste van een ander bloemetje. Tot ergernis van mijn moeder die zich een hernia sjouwde aan potten, bakken en zakken met potgrond en ondertussen een bondgenoot zocht in iedereen die onze tuin betrad. Die kon zich onmogelijk onttrekken aan mijn moeders rondleiding door de tuin. Inclusief de Nederlandse �n Latijnse benamingen van elke plant en ieder bloemetje.
Gelukkig had ik steun aan mijn vader. Die was ook blind voor bloemen. Samen zaten we op het terras te lezen, terwijl mijn moeder door de tuin liep. Hier wat blaadjes plukken, daar wat onkruid weghalen, om zich dan ineens te bedenken dat die bloemen niet te zien waren vanaf het terras, door de enorme struik die ervoor stond. En dus werd de spade gehaald, de struik verzet naar een plek die een week later toch niet geschikt bleek, omdat er te weinig zon kwam. En zo bleef ze bezig. Weken achter elkaar was zij zoet, terwijl wij het totaalplaatje - alsof het een toneeldecor was - grinnikend beoordeelden.
Nu woon ik in een bovenwoning, die aan de voorzijde uitkijkt op een gracht, terwijl aan de achterkant platte en schuine daken elkaar afwisselen tot een chaotisch geheel. Groen en bloem had ik tot op heden nog niet kunnen ontdekken.
Totdat ik vandaag thuis kwam na een weekje ouders. Iets was er veranderd thuis, maar wat? En ineens zag ik het. De boom achter mijn huis blijkt een kersenboom, die nu volop in de bloesem staat. De witte bloemetjes weerkaatsen het weinige licht mijn kamer in, waardoor die nog lichter lijkt als dat hij al was. Nu zit ik me enorm in te houden om maar vooral niet mijn moeder te bellen. Want als ik haar dit vertel, ben ik voor jaren haar tuin-pineut.
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
