Columns van Smoel.nl

Doodgaan

Door Janske Mollen

Wanneer ben je klaar om te sterven? Is een leeftijd van zestig of tachtig meer acceptabel dan wanneer iemand twintig is en doodgaat? Is het minder erg als je dood gaat aan ouderdomsverschijnselen dan aan een ziekte of een ongeluk?

Deze week overleed Bart, een vriend van de familie. Ik was vijf toen hij een aanbouw aan ons oude huis metselde. Toen ik voor de krant schreef plaatste hij de 'roem' in perspectief: "Ge kunt dan wel schon schríjven, mer kende ok een koe metselen?" Bart was nog geen zestig, maar de tumor in zijn hoofd zorgde voor een berusting in zijn dood.

"Het is beter zo", hoor je wel eens mensen zeggen als iemand is gestorven aan wat het begin leek van een lang sterfbed. Of: "Dan heeft ze een mooi leven gehad", als iemand sterft op tachtigjarige leeftijd. Waarom proberen we zo krampachtig de dood tot een normaal iets te maken? Doodgaan is niet natuurlijk in een wereld waarin we met zijn allen proberen zo heftig en lang mogelijk te leven. In een wereld waarin overal medicijnen en levensverlengende middelen voor zijn, lijkt doodgaan het ultieme falen.

Deze week is er weer gefaald. Mensen zijn doodgegaan aan kogels die niet voor hen bestemd waren, aan ongelukken waarin ze niet hoorden te belanden en door ziektes die ze niet konden overwinnen. Ik denk dat die mensen niet klaar waren om te sterven. Ik geloof zelfs dat je nooit klaar bent om dood te gaan. Want er is nog zoveel te doen, zoveel te beleven en zoveel te zien.

Ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat de dood onvermijdelijk is. Maar ik wil en kan me niet neerleggen bij "Het is beter zo" of "Die heeft een mooi leven gehad". Ik weet dat ik weinig keuze heb, maar ik ben zo bang dat ik daarmee negeer dat degene die overleden is misschien nog zoveel te doen had, wilde beleven of wilde zien. En dat wanneer ik dat negeer, de herinnering aan hem vervaagt en hij vergeten wordt. Daar ben ik in elk geval nog niet klaar voor.

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.