Columns van Smoel.nl

Zalig pasen

Ze zit al uren aan de paasbrunch, eenzaam en alleen in een veel te grote Vinex-woning in Capelle aan den IJssel. Paasmaandag. De kinderen kijken òf naar de Bambi-DVD die ze voor pasen hebben gekregen òf ze rommelen ergens in de tuin. Als ze de net in bloei staande narcissen maar laten staan. Maar eigenlijk kan het haar niet veel meer schelen.

Toen ze vrijdag de boodschappen deed, had ze al het gevoel dat veel mensen haar meewarig aankeken. Zelfs de eigenaar van de Super de Boer had vertwijfeld zijn onderlip naar binnen gezogen toen hij haar zag. 'Hij zal wel niet veel thuis zijn hè, deze dagen', had hij gezegd. Open deur. Ze kreeg twee extra paaspretpaketten van hem toegestopt. 'Voor de kids', knikte hij goedmoedig. Dankbaar had ze ze in haar boodschappentas gestopt. Eigenlijk kreeg je die pas als je voor twintig euro boodschappen deed hier. Dat haalde ze vandaag net niet.

Paasmaandag. Gisteren had hij zich nog ingehouden en was hij braaf bij ze thuisgebleven. Wel moffelde hij zo af en toe zijn mobieltje in z'n broekzak weg, half-glurend of er misschien nog een SMS-je was binnengekomen. Soms hoorde ze een zacht trillen, en dan moest hij even de gang op - zelfs tijdens het paasdiner. Dan hoorde ze hem door de matglazen deur zachtjes praten in de gang, en ving ze flarden op over "steun" en "fractie". Dáár had ze dan vandaag in ieder geval geen last van; hij was er nu helemaal niet.

'Je weet wat er is gebeurd. Thom is weg, en nu moeten we proberen wat er nog te redden valt. Oók met pasen,' had hij haar vanochtend op de rand van het bed proberen te overtuigen. En daar gingen dus de paasdagen. Nadat de kerstdagen zo goed als verpest waren met dat gedonder met z'n voet gingen nu de paasdagen ook naar de knoppen. In dat eeuwige Capelle aan de IJssel van 'm.

Ze moest maar eens afruimen. De schillen van de eieren, de zilverpapiertjes van de chocolade-paaseieren, de vrolijk-gele paasservetten. Zíjn koffiekopje, dat hij vanochtend maar had laten staan nadat hij in z'n eentje had ontbeten en de regeringsauto met chauffeur hem om stipt kwart over acht ophaalde.

Daar kwamen de kinderen binnen, met modderlaarzen en een bosje vers geplukte narcissen. "Voor u mama. Vrolijk pasen", klonk het opgewekt maar toch enigszins schuldig. Ze glimlachte flauwtjes, en deed een mislukte imitatie van de paus. "Bedankt voor die bloemen".

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.