Columns van Smoel.nl

Verzet!

Door Wim Schluter

Het grote herdenken is weer begonnen. Zo gauw de blaadjes aan de bomen verschijnen is het weer tijd voor de verhalen rondom bezetting, verzet en bevrijding. Verzetsstrijders. Amerikaanse legertrucks. Verzetsstrijders in Amerikaanse legertrucks. Jeroen Krabbé in een televisiefilm in gevecht met Rutger Hauer als de slechte Duitser. Die zingende merels als het op de avond van de vierde mei twee minuten stil is. Mooi allemaal. En goed ook, vooropgesteld dat we niet allemaal vijftig, zestig jaar terug gaan kijken maar ook naar vandaag-de-dag.

Eén van die verhalen over 40-45 blijft me boeien. Het verhaal van die hoge Duitse militair die de stromen gevangenen beoordeelde die het gevangenkamp binnenkwamen. Wiebelend op zijn glimmende laarzen bekeek hij de rijen vanonder de te grote klep van zijn uniformpet. Een simpele, zwijgende hoofdknik bezegelde het lot van de gevangenen. Naar links betekende het werkkamp. Een knik naar rechts betekende een gewisse dood in de gaskamers. Alles naar zijn eigen, ter plaatse gekozen inzicht. Een beoordeling die een fractie van een seconde in beslag nam, maar levensgrote gevolgen had. Huiveringwekkend fascinerend.

De televisie biedt ons regelmatig nieuwe, oude of herhaalde afleveringen van het programma De Modepolitie. Gepresenteerd door het duo Patty (uitgedroogde Dolly-Dot) en Nada van Nie (Italiaans/Duits voor Niks en Nooit - waarmee zo ongeveer haar totale CV is samengevat).

Hèt duo dat bij grote publieksbijeenkomsten de massa beoordeelt op het gedragene. Bijvoorbeeld op een verregende land- en tuinbouwbeurs in de buitenlucht, waar het dragen van functioneel groen rubber aan de voeten meer regel dan uitzondering is. Maar is het geen Gucci of Dolce of Gabana of Hennes & Maurits dan is het niks, zo is het vooraf ingenomen standpunt. En de geofferde kandidaten? Die knikken, geïntimideerd door BN'ers en een complete cameraploeg, braaf mee. Je hebt eigenlijk wel gelijk.

Maar jah... het zit nog zo lekker hè? Die verdediging loopt doorgaans stuk op afkeurende blikken van Dolly Dot en Niksnooit. Die vervolgens met het slachtoffer mee naar huis gaan om de kledingkast voor het leeuwendeel af te keuren en met het grofvuil mee te geven. Inclusief die nog zo lekker zittende, maar o zo foute paarse woontrui.

Wil Schluter nu het programma als neo-fascistisch bestempelen? Ben je gek; dergelijke hoogdravende maatschappijkritiek laat ik graag over aan programma's als De Verborgen Kant van Nederland, Hart van Nederland of Probleemwijken. Maar De Modepolitie raakt wel datgene waar het vette-verfspotje van Postbus 51 ons deze dagen op wil wijzen; het belang van vrijheid. De vrijheid van meningsuiting, politieke of religieuze overtuiging, de vrijheid om aan je kont te trekken wat je wilt.

Dus; verzet. En dan niks geen gezeul met illegale krantjes tegen De Modepolitie, maar gewoon verbaal d'r hard tegenin. Wie wordt "aangehouden" door de Modepolitie, weigert vanaf nu alle medewerking. En spiegelt de afkeurende blikken over zijn/haar kleding richting duo DollyDot en Niksnooit, strakgekleed in de nieuwste modekleuren.

En dan komt die altijd zo intrigerende vraag van het duo; wat wil je eigenlijk uitdrukken met je kleding? Een korte, dodelijke blik volgt. En dan hard, heel hard, schreeuwen; "dat ik het godgodgloeiende verdomde koud heb als ik in m'n blote reet rondloop!".

Verzet!

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.