Columns van Smoel.nl
Het zure van Unicef
Door Wim SchluterHet RTL-nieuws toonde emotionele beelden; een man en een vrouw die elkaar huilend in de armen vielen. De voice-over vertelde het verhaal; de man was bij de tsunami huis en haard kwijtgeraakt en ging er vanuit dat ook zijn dochter om het leven was gekomen. Dochter dito, maar dan andersom. Nu, bijna een half jaar later, had Unicef zijn dochter getraceerd en konden vader en dochter weer met elkaar worden herenigd. Doodgewaand, levend teruggevonden. Ontroerend? Zeker. Mooi? Nee; wrang.
De hereniging werd namelijk uitgevoerd voor het oog van de draaiende camera’s. Toen één van de cameramensen bij het schieten van de emotionele plaatjes plotseling even opzij zwenkte, zag je een woud aan andere cameramensen en microfoonhengels.
Dat betekent dus dat er afspraken zijn gemaakt. Afspraken met redacties, onder embargo. Persberichten verstuurd, faxen, mailtjes, telefoontjes. ‘We gaan morgenmiddag om half drie een vader confronteren met z’n dochter, waarvan ‘ie al een half jaar denkt dat ze hartstikke dood is. Komen jullie filmen?’. En wat doen dan die redacties? Die filmen het. Natuurlijk; die valt niets te verwijten.
Wie wel wat te verwijten valt, is Unicef. Daar zitten klaarblijkelijk mensen die dit soort afspraken maken. ‘Ik kan zorgen voor wat leuke publiciteit’, moet het hebben geklonken over de vergadertafel. De afdeling publiciteit heeft dan nog zo’n anderhalve week nodig om een en ander voor te bereiden. Vader en dochter leven ondertussen nog in de onwetendheid, en weten alleen dat ze zich dinsdagmiddag ergens moeten melden. Voor iets. Wat precies wilden die westerse mannen en vrouwen van Unicef niet zeggen. Dat was nog een verrassing.
Dan breekt het moment van hereniging aan. Een half uur voor de afgesproken tijd meld de eerste cameraploeg zich. ‘Nee, nu nog niet. We gaan ze zodadelijk herenigen. Nee, ze weten nog van niets! Spannend hè?, kirt de voorlichtster tegen de geluidsman. Dan breekt het moment aan. Toch nog lichtelijk teleurgesteld dat CNN verstek heeft laten gaan - ze hadden dit soort beelden al - geeft iemand het teken dat het kan beginnen. De deur gaat open, de vader verschijnt en kijkt verschrikt ik de lenzen van diverse camera’s. Dan duwt iemand dochterlief om de hoek, waarna de emotionele natuur z’n gang kan gaan. Voorlichters Unicef tevreden, redacties tevreden, vader en dochter kan het allemaal niet meer zoveel schelen.
En ik? Ik zit voor de TV en herinner mij dat ik nog heb gedoneerd voor giro 555.
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
