Columns van Smoel.nl

Te laat, te veel, te vroeg

Door Wim Schluter


8:33

De groene cijfertjes op haar wekkerradio wezen haar op het keiharde bestaan van de donderdagochtend. Geluidloos versprongen ze al weer naar 8:33. Ze wist dat over iets minder dan een half uur het kreng met een aanzwellende zoem het definitieve begin van deze tweede juni zou aangeven. Nu nog maar even niet aan denken. Ze trok het dekbed over haar oren en draaide zich om; weg van de wekkerradio met zijn count down tot het uur van opstaan.

Het was laat geworden, gisteravond. En gezellig -toch nog. Het was wel spannend geweest, zo even voor negenen. Met dat aftellen en zo. Wouter riep nog olijk gelukkig nieuwjaar toen het precies negen uur was. Maar van die joligheid was maar weinig overgebleven toen Maartje op de knop drukte en de taartdiagram zich rood/groen vulde. Iemand in het LPF-kamp doorbrak de stilte met een oerkreet. Zelf voelde ze de grond onder haar kruk even bewegen. Maar ze herstelde zich vlug, stond op, feliciteerde zelfs Mat nog even en hield op het damestoilet van het NPS-gebouw haar polsen even onder de koude kraan. Bijblijven nu.

8:47 inmiddels. Gek dat je niet meer in slaap kon komen als de tijd zo onverbiddelijk was. Plots realiseerde ze zich dat haar ademhaling niet de enige was in de kamer. Tsjézis; dat kon er ook nog wel bij. Sinds dat kortere kapsel had ze aanmerkelijk meer aandacht van mannen gekregen dan daarvoor. Terwijl ze toch echt had gedacht dat ‘t andersom zou zijn. Niet dus. Het feit dat ze moeder was geworden schrok veel mannen ook al niet meer af. Integendeel, zelfs. Gelukkig had ze ervoor gekozen om gisteravond in haar Haagse appartement te blijven. Dit hoefden ze thuis niet te weten, al had ze het idee dat hij wel eens vermoedde dat….even niet aan denken. 8:53.

Na afloop van de televisieuitzending waren ze tamelijk snel klaar. Nog even wat soundbites in een microfoon spuwen, korte kwootjes voor de Volkskrant-verslaggever. Overwinning voor de democratie, blah blah. Op weg naar de uitgang werd ze amicaal op de rug geslagen door een fractiemedewerker van de LPF die haar in het voorbijgaan de naam van een Haagse kroeg influisterde. Ze knikte en stapte in haar taxi. De kroeg zat bij haar aankomst al vol met de bekende gezichten. Femke, kijk ‘us hier. Zonder bestelling kreeg ze een koud uitgeslagen glas zoete, witte wijn overhandigd. De LPF gaf een rondje. Die hebben de boekhouding zeker weer op orde, dacht ze nog even cynisch. Nou, ééntje dan, glimlachte ze tegen de gulle gever. Zou er iemand sigaretten hebben?

8:58. Aan haar lichaam te voelen was het dus niet bij ééntje gebleven. Naast haar zuchtte iemand wakker. Ze draaide zich om, benieuwd naar haar nieuwe contact van gisteravond -niet dat ze zich er nog iets van herinnerde, maar goed. In het schemerduister ontwaarde ze de contouren van een niet al te jong iemand die met zijn rug naar haar toe lag. Ze hoestte. Hij draaide zich om. In een flits realiseerde ze zich; dit was de SP. Dit was Harry! Goedemorgen schoonheid, grijnsde hij voldaan. Jij kunt écht geen nee zeggen hè?

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.