Columns van Smoel.nl
Gouden Katja
door Wim Schluter
Bij thuiskomst lag ze op m’n deurmat; Katja. Of liever gezegd; de Gouden Gids. Maar omdat dat blijkbaar niet meer zo lekker ‘bekt’, lag Katja nu hier. Dat bekt in ieder geval wel fijn. Hoe lang ze daar al lag? Geen flauw idee. De ruwe vezel van mijn kokosmat had in ieder geval nog geen indruk gemaakt op haar tere huidje, of heur haar in de war gemaakt. Gelukkig maar.
Ik legde Katja op tafel en bewonderde haar outfit. Enerzijds in GoudenGids-geel gehuld, in een prachtig broekpak met een verleidelijke inkijk en een spannend riempje om haar borsten in toom te houden. Draaide ik Katja om, dan keek ik niet tegen een spannende broekpak-bips aan, maar tegen een gala-Katja. In prachtig wit gehuld, het telefoonboekenpapier als jurk om haar prachtige lijf gedrapeerd. Katja belandde bovenop mijn lectuur- en krantenstapel.
‘s Avonds begon ze te spoken. "Pak me nou ‘s", sprak ze met haar ik-kom-net-uit-bed-na-een-avondje-roken-en-praten-in-de-kroeg stem. "Pak me nou ‘s op, en sla me open". Ik kon de verleiding niet weerstaan en pakte haar in haar gele broekpak. Met in mijn achterhoofd de televisiereclame wilde ik de rubriek Bedrijfsuitjes opzoeken. "Niet zo saai, sufferd", sprak Katja mij toen. "Draai me om, en pak me nou eens aan de andere kant". De gala-Katja kwam tevoorschijn. "En nou", sprak ze me bemoedigend toe. "Nou gaan we samen wat leuks doen".
Ik heb een prachtige avond gehad. Met Katja. Samen zochten we adressen op, telefoonnummers van lang vervlogen tijden. We zochten op naam naar oude liefdes, en bekeken waar ze nu wonen. In welke sufkuttige buurt, in straten die door straatnaambedenkers zijn getooid met namen van vlinders en plantensoorten.
Vervolgens zochten we - iets moeilijk, maar niet onmogelijk - de straatnamen op van plekken die ons na aan het hart lagen; de Zwolse Beethovenlaan, de Van Ittersumstraat, de Assendorperstraat, de Van Nagellstraat. Samen haalden we herinneringen op aan oude buren, nieuwe liefdes en lang vervlogen tijden. "Nog wijn, of moet je nog rijden?", sprak ik toen ik al lang wist dat de laatste trein naar haar huis al lang was vertrokken. Katja keek me schalks aan, zei niets, maar stak mij uitdagend het glas toe.
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
