Columns van Smoel.nl

Peuken

Door Wim Schluter

Freek de Jonge was op TV. Tijdje geleden al. Hij ondersteunde een actie tegen het uitzettingsbeleid van minister Verdonk. Een actie met spandoeken en gezang. De presentator viel Freek aan over het zinloze karakter van de manifestatie. Freek reageerde abrupt. ‘Het ritueel ondersteunt het geloof. Geloof zinder ritueel is niks, en rituelen zonder geloof zijn zinloos’. Lees ‘m nog maar eens na, die zin. Laat ‘m in je geestelijke roulettewieltje rondjes draaien totdat ‘ie in het juiste gaatje valt.

Jij en ik, klaar met eten. Ik had gekookt. Goed gekookt, zelfs. Niks geen afhaal in plastic bakken maar een keuken vol geuren, restjes en vieze pannen. Het eten had goed gesmaakt, het toetje was verorberd en nu wachtte ons de vieze vaat - die ons door een combinatie van zwaar eten en veel wijn bijzonder tegenstond. En jij vouwde je handen onder je kin, begon te roken en te praten. En ik rookte en praatte mee. En terwijl we spraken, kwamen onze sokvoeten onder tafel elkaar eerst schrikachtig maar gaandeweg steeds vertrouwder tegen.

En praten, praten, praten. Koetjes, kalfjes, overige veestapel, levensvragen, toekomstverwachtingen, teleurstellingen, jeugdtrauma’s, werk, geld, geloof, liefde.

De asbak stond even verderop, té ver om naar te reiken. En dus drukten wij onze peuken uit op de borden met etensresten en creeërden zo een surrealistisch geheel van opdrogende sausresten en sigaren- en sigarettenpeuken. Op jouw wijnglas bleef bovendien je lipstick in fijne, vettige lijntjes achter. Dat wordt boenen in heet water, schoot het nog door me heen. Niet getreurd; nog een fles, nog een peuk. De heerlijke kadans van after dinner.

Dat afwassen stelden we uit. Eerst met een knagend schuldgevoel, later met laconieke gelatenheid. De volgende ochtend begroette mij het drama op de eettafel als een stilleven. Een onsmakelijk stilleven voor wie het niet had meegemaakt. Een stilleven met een verhaal voor wie er bij was. Het verhaal van twee mensen die nog niet uitgeluld waren, geen televisie nodig hadden om de avond door te komen en voor wie de maaltijd eigenlijk niet ophield bij het toetje. Doorpráten, doorroken, doordrinken. En dat alles weergegeven door de peuken op de borden; het ritueel van Freek viel met een heldere tik in het juiste vakje van het roulettewiel.

Het ritueel ondersteunt het geloof. Misschien dat een ritueel gewoon zichtbare gevolgen moet hebben, en niet - zoals wierrook in de kerk - snel opgaat in rook. Dus; peuken op borden. Lipstick op glazen. Fuck de vaat, vereeuwig de vieze borden. Zie foto.

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.