Columns van Smoel.nl
Wachtlijsten
door Wim Schluter
‘Nou, lekker hoor; terug van vakantie!’. De Dood zat achter zijn mahoniehouten bureau en nam de achterstallige post door. ‘Je kunt ook niks aan je collega’s overlaten’. Met een plof gooide hij de achterstallige dossiers naast zich neer op het hoogpolige tapijt van zijn werkkamer. Eerst koffie. Zwart.Kijk, het zit zo; De Dood was even op vakantie. Niks avontuurlijks hoor, gewoon all inclusive naar een of andere Turkse badplaats. Met zo’n bandje om z’n knokige pols om zich te identificeren aan de bar en bij het buffet. Voor de rest een beetje luieren aan de rand van het zwembad.
Z’n zeis had ‘ie deze keer thuisgelaten; de Turkse touroperator waarbij hij had geboekt had dat aangeraden. Was ook beter zo; sinds elf september deden ze bij het inchecken altijd zo lastig met snij- en steekwapens.
Maar nu zat De Dood weer op zijn kantoor, voldoend aan de verplichtingen van de 38-urige werkweek die zijn CAO kende. Ondanks een uitvoerige overdracht bleken zijn plaatsvervangers maar weinig nieuwelingen te hebben ingeboekt.
Aan hem dus de taak om de lijsten vanaf half juli tot en met eind augustus weer weg te werken; een paar vliegrampen, paar vogelgriepgevalletjes uit de Balkan, een terreuraanslag in Baghdad.
‘En die on-ver-mij-de-lijke orkaanslachtoffers uit New Orleans’, zuchtte De Dood terwijl hij een sigarettepeuk uitdrukte. Dat roken was een nare gewoonte van ‘m, maar het lukte hem maar niet om te stoppen. ‘En al zeker niet in deze tijd’, grinnikte hij bij zichzelf terwijl hij een paar fatale vakantiewerk-gevallen inboekte.
Een korte klop op de deur. Het hoofd van de zuster Morfine kwam om de deur. ‘Leuke vakantie gehad?’. De Dood knikte en klopte vervolgens op de stapel op zijn bureau. ‘Prachtig. Alleen dat terugkomen hè?’. Zuster Morfine knikte. ‘Tsja, da’s altijd het lastigste onderdeel; weer opstarten’.
De zuster zette een kopje koffie op het bureau. ‘Alsjeblieft. Oh, trouwens; je afspraak van half tien is er al. Moet ik d’r doorlaten?’. De Dood schudde. ‘Nee hoor, hoeft niet. Dit is een bijzondere, die wil ik zelf inboeken. Stukje service richting de cliënten’.
Hij liep naar de deur, forceerde een vermoeide glimlach en stapte de wachtkamer binnen. ‘Mevrouw Hendrikje van Andel? Ah, dat bent u. Sorry dat ik u even liet wachten; ‘t is erg druk….’.
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
