Columns van Smoel.nl

Baby boom
door Janske Mollen


Persoonlijk is het altijd mijn grootste nachtmerrie geweest om tijdens mijn studie of op jonge leeftijd zwanger te raken. Ik moest er werkelijk niet aan denken om dan al in de luiers te zitten, achter een kinderwagen te lopen of een kind aan de borst te hebben. En dan heb ik het nog niet eens over slapeloze nachten en schaamtevolle momenten in de supermarkt of op straat met een krijsend kind op de arm.

Zo’n anderhalf jaar terug wijzigde dat beeld zich enigszins, toen een vriendin zwanger raakte en met een wolk van een meisje volledig zichzelf bleef. Okay, op wat minder stappen na dan. Meisje huilde niet, lachte naar alles wat nieuw en spannend was en wist elke man voor haar te winnen met een stralende pré-Prodent-smile.

Een maand geleden belde een andere vriendin me op met de mededeling dat ze al drie maanden zwanger is en besloten had het mensje te houden. Dat was best een schok. Ik als eeuwige single werd al eerder geconfronteerd met verliefde, samenwonende en zelfs trouwende vrienden, maar dat de baby-boom ineens was uitgebroken in mijn vriendenkring was 'shocking'.

Maar toch. Natuurlijk ben ik hartstikke blij voor haar en haar vriend en natuurlijk ben ik ook zo’n gestoord figuur dat nu al knuffels, speeltjes en ander babyspul begint in te slaan. En ik wil ook met alle liefde luisteren naar klaagzangen over dikker worden, pijnlijke ruggen, het hormonencircus en de voorbereidingen voor D-Day. Ik zal vol respect verhalen van andere oermoeders aanhoren over persweeën en over de beschaamde situatie, waarin een vrouw zonder pardon, met haar benen wijd, in een niet al te charmante positie, een nieuw leven moet uitpersen.

Maar nooit, nee nooit, zal ik net als die andere vriendin van mijn zwangere vriendin, voor haar langzaam opbollende buik gaan hangen en met een verrukt gezicht gaan kirren: “Koedikoedikoedie”...

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.