Columns van Smoel.nl

Voor de poes
door Janske Mollen


Onze poes miauwt. Nu schijnt dat normaal te zijn voor die beesten, maar die van ons heeft het de afgelopen week voor het eerst gedaan. Daar zijn wij danig van onder de indruk geraakt in Huize Mollen.

’s Morgens meldde Poes zich ineens aan het bed. Niet opgevend voordat we de achterdeur open hadden gedaan. Ze stond miauwend voor haar etensbak en waterreservoir en verstoorde mijn rust al miauwend bij het lezen van de krant. Ze miauwde naar vogels en bezoek en liep zelfs luid miauwend mee als we de deur uitgingen.

We hebben even gedacht dat Poes duidelijk wilde maken dat zij het niet eens was met de oorlog, maar toen we het haar vroegen, draaide ze arrogant haar hoofd om. Toen dachten we aan het gekrakeel tussen Balkenende en Bos, maar ook daarvoor haalde ze haar neus op. Het bleek ook niks te maken te hebben met Volkert van der G., hoewel die toch altijd voor plant en dier schijnt te zijn opgekomen. En ook het staatsbezoek van Bea aan Brazilië en Chili was niet de oorzaak van haar plotselinge miauwconcerten.

Op de een of andere manier leek het of het om Poes’ simpele levensbehoeften te gaan. Eten, drinken, haar toer door de tuin of een aai over haar bol.

Maar vanmorgen werd me alles duidelijk. Poes wilde even laten weten dat ook zij deel uitmaakte van het gezin. Dat we ons dus best een beetje aan konden passen aan haar behoeften en gevoelens. En dus staat iedereen nu welwillend op als mevrouw de tuin wil inspecteren, haar knorrende maag tevreden wil stellen of nodig eens geknuffeld moet worden.

Nee, we zijn niet bezweken voor haar dreigende miauw-kanonnades. In een samenleving, zo groot of klein als een gezin, is samenleven een kwestie van geven en nemen. Daar komt geen mitrailleur aan te pas.

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.