Columns van Smoel.nl
door Ramon Stoppelenburg
Na een verblijf van een week in de Canadese provincie Newfoundland ben ik weer terug in de provincie Nova Scotia. Newfoundland blijft een geval apart in Canada. Hoevaak heb ik wel niet gehoord dat daar, op dat enorme rotsachtige eiland, de meest vriendelijke mensen van Canada wonen!
Ik lifte van Halifax, Nova Scotia naar het eiland Cape Breton en dankzij een dame uit Newfoundland kon ik de nachtboot nemen naar het zuidwestelijke puntje van het eiland. Maar ik was er nog niet, want de meeste mensen wonen aan het meest oostelijke puntje en daarom bood de lokale busmaatschappij mij een gratis zitplaats aan voor een rit van twaalf uur naar de stad St John's.
Ik verbleef op een drietal adressen, waarvan er één midden in de oude havenstad bevond. Oh, wat werd ik hier verwend. Mijn gastheer gaf mij twintig dollar om het nachtleven te verkennen omdat hijzelf in een Ierse kroeg moest werken en met een flinke kater gingen we de volgende dagen gezellig toeristje spelen. Zo bereikte ik het meest oostelijke punt van het Noordamerikaanse continent en dobberden we rond op een bootje om een enorme ijsberg vlakbij de kust eens van dichtbij te bekijken. Mijn derde slaapplaats gebruikte ik het afgelopen weekend om maar even tot rust te komen.
Met al die hulp naar Newfoundland zat ik wel even vast om weer van het eiland af te komen. En ik wilde het liefst die enorm lange busreis en boottocht laten varen. Geen paniek, werd mij in een email duidelijk gemaakt door een inwoner van de provincie Ontario: "Ik betaal wel een vliegticket voor je, zodat je zo van St John's terug kan vliegen naar het vasteland van Nova Scotia." Het zijn namelijk niet alleen de Newfoundlanders die vriendelijk zijn en dit was het bewijs.
"Ben je zo onderhand niet eens toe aan een vakantie?" vroeg een eilandbewoner deze week aan me. "Iedere dag reizen, mensen ontmoeten, dagelijks vragen beantwoorden over het liberale Nederland, schrijven en weer voorbereiden voor de volgende stap - dat is toch enorm vermoeiend?" Ik gaf haar gelijk. "Ik wil je best wel aan een weekje rust helpen," opperde zij. "Ik heb genoeg airmiles om je te helpen," en vervolgens begon ze te bellen met het bureau toerisme van Bermuda, want ik moet natuurlijk wel ergens kunnen overnachten. "Bermuda?" stamelde ik? "Aanstaande zaterdag gaat er weer een rechtstreeks vliegtuig vanaf Halifax," zei ze. Waar heb ik ook al weer mijn korte broeken en zonnebrandolie verstopt?
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers