Columns van Smoel.nl
door Wilbert Pot
Oké het is moeilijk, maar toch doe ik het. Ik gooi het in de groep: Ik ben verslaafd.
Het doet me goed om er eindelijk publiekelijk voor uit te komen en ik stel het zeer op prijs dat Smoel mij het podium wil geven waarop ik dit kan vertellen, kan uiten. Ik hoef absoluut geen medelijden, want ik moet het toch zelf oplossen. Ik moet me bewust worden van de hachelijke situatie waar ik me in bevind. Alleen vanuit deze staat van acceptatie, kan ik aan mezelf werken. Mijn leven weer langzaam opbouwen, zoals het was voor de verslaving.
Natuurlijk heb ik het eerst aan mijn directe omgeving verteld. Mijn ouders, beste vrienden en familie. Zij reageerden geschokt, maar gelukkig heb ik van deze kant onvoorwaardelijke steun ontvangen en de belofte dat zij naast mij zullen blijven staan in de tijd die komen gaat. Dat geeft mij kracht, moed.
Helaas zijn er ook mensen die het niet kunnen accepteren en dat is begrijpelijk. Zo had ik al enkele weken een fijne relatie met een leuke en liefdevolle vriendin. Maar zij kon er uiteindelijk niet meer mee omgaan. Ik wil bij deze tegen je zeggen (als je dit leest, weet je dat ik het tegen jou heb): “Sorry. Het spijt me. Ik heb begrip voor jouw keuze dat je me niet meer wilt zien.” Het leven met een verslaafde is geen pretje. Ik hoop dat dit excuus de pijn zal verlichten die je bij deze moeilijke keuze hebt moeten doormaken.
Ik heb zelf nog een lange weg te gaan. Moeilijke tijden breken aan de komende maanden. Hoewel de wilskracht er wel is, geef ik eerlijk toe dat ik het nog totaal niet onder controle heb. Het is als vechten tegen een oerkracht. Een diepgeworteld verlangen die als een stevige brede eik in de bodem van mijn leven is gegroeid. Ik probeer mezelf er van te weerhouden, maar ’s nachts na middennacht, als de meeste mensen hun hoofd ten rusten hebben gelegd, komt het. De verslaving. Het geeft mij een ouderwets goed gevoel van geborgenheid, nostalgie. Ik heb mezelf niet meer onder controle en voordat ik het weet, geef ik er aan toe. Dan zit ik tot diep in de nacht op Nickelodeon herhalingen te kijken van Bassie en Adriaan, Pieter Post en andere helden uit mijn jeugd.
Het is verschrikkelijk!
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
