Columns van Smoel.nl

The American Dream
door Wilbert Pot


Het is 2005. De president staat op. Nog met de slaap in z'n ogen strompelt hij naar de spiegel. De leider van Amerika ziet zichzelf, hij recht z'n brede schouders, kijkt trots en zegt vol overgave met een grijns op z'n gezicht: "I am back!"

Hij wist het nog goed, toen hij voor het eerst de overstap maakte van Oostenrijk naar Amerika. Hij had zojuist de titel Mr. Universe en ging naar het land van de onbegrensde mogelijkheden om z'n geluk te beproeven.

Hij kocht een appartementje en na zijn dagelijkse fitnessoefening plofte hij met een eiwitshake op de bank. Op de televisie zag hij ‘The American Dream’ en dit was voor hem de bevestiging dat iedereen in America succesvol kon zijn. Maar al gauw kwam hij er achter dat in de 'echte' wereld, deze Amerikaanse droom niet voor iedereen weggelegd was. Hij zag dikke Amerikanen, zappend voor de TV hamburgers eten, honger, geweld en racisme.

Hij ging kijken naar de mensen die succesvol waren en zag dat de droom niet vanzelfsprekend was. Je moet vechten, over lijken gaan, acteren om je doelen te bereiken. En om echt toegang te krijgen tot deze Amerikaanse droom moet je gewoon op televisie komen. Dan ben je onderdeel van de droom, wordt je door de meerderheid, het onsuccesvolle deel van de bevolking, bewonderd, aanbeden en zo kom je verder.

Een wijs besluit was het dan ook om acteur te worden. Hij werd wereldberoemd, trouwde met Maria, een telg uit een zeer rijke familie en was opeens een echte Amerikaan die zijn droom verwezenlijkt had. Aan het begin van de 21ste eeuw nam echter zijn populariteit af, zijn films werden minder bezocht. Hij zocht naar nieuwe doelen. En opeens dacht hij aan het hoogst haalbare doel: president van Amerika.

Hij verdiepte zich in de politiek en kwam er achter dat de meest populaire president ooit, Reagan, in zijn laatste termijn zo dement was als een wortel en natuurlijk wist iedereen dat de huidige president qua intelligentie niet voor hem onderdeed. Acteren, met een brede grijns en een paar sterke oneliners. Daar trek je die domme Amerikaanse kiezers mee over de streep.

In oneliners was hij een koning en ook acteren ging hem ook wel goed af. Het verbaasde hem ook niets dat hij met glans Gouverneur van Californie werd. En toen president Bush werd afgezet wegens het grote schandaal en Cheney wegens gezondheidsproblemen de strijd niet aandurfde, zocht men bij de republikeinen naar een sterke man.

Zijn secretaresse kruipt ook uit bed en fluistert hem zachtjes voor de spiegel in z'n oren: "Schwarzie, vergeet je het gesprekje met de vice-president, mevrouw Winfrey, niet?"

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.