Columns van Smoel.nl

Stiltegebied
door Janske Mollen


Mijn mobiele leven was tot op heden in stilte en stilzwijgen gehuld. Ik verplaatste mij geruisloos - voor zover mogelijk in een Seat Marbella - van punt A naar B, mijn gedachten de vrije loop latend. Denkend aan mijn toekomst, verleden en heden (in willekeurige volgorde) en mijmerend over de dingen die ik had gezegd, ging zeggen of had moeten zeggen. Ik had mijn eigen stiltegebied in een wereld waar geluid overal aanwezig is.

In de auto kwam mijn geest tot rust. Liet ik de wereld en de beslommeringen van alledag nog eens aan mijn netvlies voorbij trekken. Keek ik beschouwend terug op de gedane zaken. Hele gesprekken voerde ik met mezelf, denkbeeldige vriendjes en vriendinnetjes en de mij voorbijrazende vertegenwoordigers en andere weggebruikers. Ik had gesprekken in het Duits, Engels en Frans, al naar gelang er buitenlands verkeer in zicht was.

In mijn koekblik was de wereld vredig, deed geen toeterende bumperklever mij trillen van woede en kon geen bejaarde slak mij nog irriteren. Files waren uitstel van executie.

Sinds vandaag is het gedaan met de rust.

Geen rust meer in de auto, geen rust meer in mijn hoofd. Geen plaats meer voor langzaam wakker worden of gedachten die een sprongetje maken van mijn linker- naar mijn rechterhersenhelft. Het worden rumoerige uurtjes vol oeverloos gezwam, storende factoren als ADHD-ende presentatoren en krijsende gitaren of kindsterretjes in een eindeloze tuut in mijn oren.

Ik heb nu ook een autoradio. Mét uitknop. Dat dan weer wel.

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.