Columns van Smoel.nl

Nieuwe kansen
door Janske Mollen


Het leven van jezelf of mensen om je heen kan soms totaal door ellende, ziekte en troosteloosheid worden beheerst. Zo enorm dat het je meesleurt in de geestelijke misere. Grote dromen, hoopvolle teksten; ze komen even niet uit je pen of mond. En als je dan uit je eigen leven even geen hoop kunt putten, lijkt het of de wereld niet aan jouw kant staat en je als een eenzame Don Quichote naar molens loopt te zoeken.

Om me heen zijn de laatste maanden mensen ziek geweest, overleden of hebben zware boodschappen moeten verwerken. Even kan het koningshuis me dan gestolen worden, moet je bij mij niet met bemoedigende woorden aankomen en durf ik me zeker niet kut te voelen. Want dat andere is toch tien keer erger!?

Ik heb me verbaasd over de veerkrachtigheid van de menselijke geest de afgelopen maanden. De overlevingsdrang, het goede humeur, het vermogen om zaken te relativeren en vooral om hoop te houden. Hoop op beterschap, op nog betere humeuren, op een oude dag. Ik heb me nog meer verbaasd over mijn eigen treurzang om mijn werkloosheid, mijn kansloze leven zonder hoop. Waar ik me even in wentelde. Zodat iedereen alles uit de kast moest halen om mij te troosten.

Totdat die ene vriendin het zat was. Want ‘wat liep ik nou eigenlijk te ijlen?’ Een van mijn vrienden had teelbal- en leverkanker, een kennis had ook teelbalkanker en iets vaags op zijn longen, een vriendin heeft al jaren radio-actieve therapie vanwege schildklierkanker waardoor haar hele leven bestaat uit medicijnen en dan heb ik het nog niet eens over de wereldwijde oorlogen, ellende en politiek. ‘Het wordt tijd dat jij jezelf eens bij elkaar pakt”, zei mijn vriendin. “Je bent gezond, je hebt een dak boven je hoofd en genoeg vrienden om mee te zuipen. Voor het nieuwe jaar beslis je wat je met je leven gaat doen!”

En dat heb ik dus gedaan. Zwolle, hou die Sassenpoort open, ik kom er aan!

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.