Columns van Smoel.nl

Lentekriebels
door Vincent Wever
vanuit Brussel


Het was vorige week dat het gebeurde. De lente was eindelijk begonnen. Ik besloot ervan te gaan genieten en pakte lekker de fiets. Eerst maar eens het terrein van de Université Libre de Bruxelles affietsen. Ondanks dat het gelijk bij mij om de hoek lag was ik er nog nooit geweest en op de plattegrond zag het er indrukwekkend uit. Toch bleek het niet zoveel voor te stellen.

Het was zondag, ja. De kater die ik had opgelopen na dat heftige feestje van vrijdag was wel definitief verdwenen nu. Met een straffe tegenwind trapte ik naar het Ter Kamerensebos om daar de bospaden af te rijden en de vijvers een paar keer te ronden. Het was druk. Ik was niet de enige die de lente op was gaan zoeken.

Het was nog maar tegen het eind van de ochtend. Ik reed de Louizalaan over richting het centrum. Je kon merken dat het weekend was. Stonden er normaal gesproken continu files, nu was ik haast de enige. Op zich wel lekker dat je niet alsmaar alert op het verkeer hoefde te zijn. Het viel me ineens op dat de bomen die aan weerszijden stonden, al in de knop zaten.

Het was klokslag twaalf uur en in de zon stond ik vanaf het plein van het Justitiepaleis te staren over de stad. De Zuidtoren, de Basiliek van Koekelberg, de oude stad met haar stadhuis en kathedraal, het Atomium in de verte; Brussel lag aan mijn voeten. Ik werd verliefd. Op een stad nog wel.

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.