Columns van Smoel.nl
Nooit meer zwervenDoor Janske Mollen
Ik was jarenlang een zwerver. Tenminste, dat besef ik me nu. Nu ik eindelijk een vaste stek heb gevonden, begint het tot me door te dringen dat ik jarenlang heb gezworven. Weliswaar tussen plaatsen waar wel een dak boven zat en niet volkomen murw geslagen door het leven – want gewoon studerend of werkend –, maar dan nog.
Ik startte in een kamer in Tilburg tijdens mijn eerste studie journalistiek (járen geleden!), surfde terug naar Bergeijk toen die studie enigszins mislukte, vertrok naar Dalfsen voor een tweede studie journalistiek (en door gebrek aan kamers in het Zwolse) en gleed via Zwolle weer terug naar Bergeijk vanwege stages, afstuderen en een tijdelijke baan. Daar dacht ik even een stekkie gevonden te hebben, maar dat werd me ruw ontnomen, door twee meiden met paranoïde én schizofrene gedachten. Ik belandde weer bij mijn ouders en hield het daar ruim twee jaar vol. Eind vorig jaar was ik klaar met het leven dat ik toen daar leefde en ik vertrok weer naar Zwolle. Voor werk en een sociaal leven.
In een studentenkamer (wel midden in het uitgaanscentrum en voor een briljant bedrag!) zat ik stilletjes onder te huren. Toen de rechthebbende huurster terugkeerde, kon ik fijn schuilen in het appartement van een vriend die zijn eigen leven even verplaatst had naar het westen. En daar zit ik nu al zo’n tweeëneenhalve maand. Prima plekje, prima huis, maar ook daar moet ik eerdaags uit.
En tot mijn grote verbazing kreeg ik ineens een immense kamer aangeboden. Op een centrale plek, in een net huis en van bijna alle gemakken voorzien. Dus togen Vriendin en ik naar het walhalla onder de woonwarenhuizen en keerden terug met een teveel aan spullen (veertien lampen, twee kasten, gordijnen, rails, en rolgordijnen). “Want je begint nu gewoon echt opnieuw en dan moet je het ook goed doen”, overtuigde Vriendin me ondanks de kassabon. Het voelt ineens echt als settelen en hoewel me dat voorheen altijd benauwde, brengt het me nu rust. Want ik hoe nooit meer te zwerven om te leven, maar ik kan nog steeds leven om (tijdelijk) te zwerven.
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
