Columns van Smoel.nl

Verwende vredesduiven koeren niet
Door Janske Mollen

We zijn eigenlijk maar een verwend volkje. Geboren en opgegroeid in een samenleving waar het ergste wat je kan overkomen een beperking van je uitgaansvrijheid is door een korting op je studiebeurs of uitkering. Dan is een vredesweekmanifestatie met bijbehorende ‘vredeswandeling’ gewoon te hoog gegrepen.

Want waarom zouden we lopen voor vrede? De laatste keer dat er hier een echte oorlog uitbrak – ik hou gemakshalve de aanslag op Fortuyn en de daaraan geplakte aanslag op de democratie even buiten beschouwing – is al weer ruim zestig jaar geleden. En daar waren we binnen vijf jaar vanaf. Velen van ons zelfs eerder omdat ze zich simpelweg neerlegden bij de ontstane situatie. We weten niet meer wat geen vrede is, wat oorlog, mensenrechtenschending en echte angst is.

De jarenlange discussie over de onderbuikgevoelens bij Nederlanders die zich niet meer veilig zouden voelen, vond ik dan ook redelijk overtrokken. Misschien is mijn verwende situatie daarop van toepassing. Ik woonde tenslotte jarenlang in een dorp en woon nu in een stad waarvan westerlingen nog steeds vinden dat het een ‘achterlijke en boerse’ cultuur betreft.

Maar eigenlijk is het schandalig natuurlijk. We zitten met ons allen op onze kont voor de tv of op een barkruk in een of ander etablissement. En waarderen we dat? Misschien wel. Maar dan in zo’n lakse mate dat we niet eens meer opstaan voor die rechten bij een minder fortuinlijk iemand. Een Vriend van me is ervan overtuigd dat zijn kat lid is van Al-Qaeda. Bij het ontwaken heeft mijn Vriend al vier keer de resten van een witte duif op kunnen ruimen.

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.