Columns van Smoel.nl

Zeg 's nee

Door Wim Schluter

Deze week mogen, nee; móeten we dus stemmen. Nou zweef ik bij "gewone" verkiezingen al richting het stemhokje, maar met de fijne nuancering tussen "ja" en "nee" heb ik helemaal moeite. Wat is er nou beter voor de mensen, de dieren, het milieu, vluchtelingen, chocoladesigaretten, etcetera? Ik ben het spoor totaal bijster.

Dus wordt het een "gevoelsstem . Niet langer ben ik vatbaar voor rationele argumenten, maar vanaf nu laat ik mijn stemgedrag bepalen door mijn gevoel. En daar kom ik al meteen in conflict met mezelf; ik neig namelijk naar nee. Maar die enge Franse meneer Le Penn adviseert dat ook -en die meneer doet me in hoge mate denken aan een hele enge oom van me, die op verjaardagen "niet discrimineert, maar constateert". Ook met zo'n bril en zo'n eng, zwaaiend vingertje. En in diezelfde lijn; ook de kleinchristelijke partijen in ons land schijnen het nee-stemadvies te verspreiden. En ook die partijen liggen gevoelsmatig niet echt in mijn straatje -zacht uitgedrukt. Dus dan toch maar ja? Moeilijk, moeilijk, moeilijk...

Ik zet de radio aan. Daar hoor ik voor het ANP-nieuws van twee uur een spotje met de brommende stem van Wim Duisenberg, die zich hard maakt vòòr invoering van de Europese grondwet. Dan het nieuws -ontploffing in Warffum, doden in Irak, het blijft kutweer- opnieuw een radiospotje. Deze keer met de stem van Joop van den Ende. En ook hij pleit vòòr de grondwet. Krijg nou wat; Duisenberg èn Joop van den Ende allebei voor. Wil ik in dat kamp van rechtse, afgevulde, krijtstreperige multimiljonairs horen?

De radio blijft aan. En dan is er plotseling dat radiospotje van het Voedingscentrum. Je weet wel, die campagne die op TV wordt voortgezet met die beelden van die kleuter die een lijf ontwikkeld dat zelfs mijn niet onaanzienlijke lichaam doet uitkomen in de categorie "ondervoed". De kleuter praat op de radio zelfs; kijk op www.zegvakernee.nl. Het maalt nu in mijn hoofd; zeg vaker nee, nee, nee...

Tijd voor een nieuwe fase in mijn leven; de nee-fase. Daar waar ik volgens mijn moeder ruim dertig jaar geleden al een ‘ja’-fase heb doorlopen, kom ik nu in de nee-fase. Op alles is deze dagen het antwoord nee. Meneer, mag ik u wat vragen voor het Wereld Natuur Fonds? Nee. Meneer, weet u ook hoe laat het is? Nee. Kan ik u helpen? Nee. Mag ik even de plaatsbewijzen zien? Nee. Buurman, heb je nog een kopje suiker voor me? Nee. Heb je me gemist? Euh…

Schluter, heb je nog een column voor ons? Nee!!

0 reacties

This site tracked by OneStat.com. Get your own free site tracker.