Columns van Smoel.nl
Band Aid
door Wim Schluter
Er is weer een bandje bij; het witte Make Poverty History-bandje. Een leuke slogan, die precies op een bandje past. Gelukkig maar; een slogan als Maak een einde aan armoede, geweld en alle enge ziektes die je je kunt voorstellen past zo moeilijk op een bandje om je pols. Dat wordt dan weer een key-cord. Maar na het gele Live Strong-bandje van de vorige zomer, lijkt het witte bandje hèt bandje te worden voor deze zomer.
Dat witte staat ook zo mooi op die zongebruinde armen die we deze zomer oplopen op terras en strand, en herinnert zo weer mooi aan die bruine velletjes waar die armoede heerst. Díe beweging deze zomer; met de hand waar je polsbandje tegen armoede aan zit naar de serveerster zwaaien om een nieuw rondje witbier te bestellen.
Prachtsymbool.
Een Hengelose discotheek borduurde voort op de rage van de bandjes en bedacht een uitgedokterd systeem dat het voor bezoekers mogelijk moet maken om in één oogopslag te zien waar iemand voor komt. Single maar niet op zoek, single en op zoek naar een one-night-stand, gebonden en monogaam, gebonden maar niet onwelwellig om buiten het potje te pissen, lesbisch, homosexueel; alle sexuele voorkeuren en instellingen krijgen bij binnenkomst een eigen kleur armbandje.
Benieuwd om te zien hoe het er daar aan toe ging, ben ik eens gaan kijken bij die discotheek en spotte al bij binnenkomst een aan haar armbandjes te zien niet-gebonden, bisexueel meisje dat na een one-night stand een monogame en heterosexuele relatie in stand wilde houden met alle respect voor zinloos geweld. En ze was tegen kanker, gezien het gele bandje aan haar andere pols. Kortom; een droomvrouw.
Zelf droeg ik overigens in deze discotheek geen bandje; er moest iets te raden overblijven, vond ik zo. Dat leverde mij in dit Twentse uitgaansleven een stortvloed aan reacties op waar geen bandje aan kon tippen. "Woar kum'ie dan veur?"?
Moe van een nacht in een Hengelose discotheek toog ik naar huis, en werd bij terugkomst in mijn straat begroet door de hond van de buurvrouw. De bordercollie besprong mij als vanouds en toonde mij onderhand een grijs bandje dat onder haar vacht schemerde. "Tegen de vlooien", verklaarde de buurvrouw. "Het heerst hè".
-
Archief
- december 2002
- januari 2003
- februari 2003
- maart 2003
- april 2003
- mei 2003
- juni 2003
- juli 2003
- augustus 2003
- september 2003
- oktober 2003
- november 2003
- december 2003
- januari 2004
- februari 2004
- maart 2004
- april 2004
- mei 2004
- juni 2004
- juli 2004
- augustus 2004
- september 2004
- oktober 2004
- november 2004
- december 2004
- januari 2005
- februari 2005
- maart 2005
- april 2005
- mei 2005
- juni 2005
- juli 2005
- augustus 2005
- september 2005
-
Webloggers
-
Lifeloggers
-
Schrijvers
